من بسیار آدمِ “ نکنه پیام بدم، بگه اَه باز این پیام داد”، “نکنه مزاحمش شده باشم”، “ نکنه الان بد موقع باشه”، “ولش کن نگم بهتره”، “نکنه من دارم زیاده روی میکنم”، “نکنه داره تحملم میکنه و روش نمیشه بگه” ای هستم. و کوچیکترین بی توجهیای غمگینم میکنه.
«آدمی که نویسنده باشد -به خصوص اگر زن باشد- این کلنجار و آشفتگی بیشتر است. خودش طبق عادت، هربار که شخصیتی خلق میکند در ذهنش او را دقیقا شبیه به چیزی میسازد که دوست دارد در واقعیت او را ملاقات کند.»