سر رشته‌ی همه‌ی کارها 
به دست خداست  ؛ 
 پس با خیالِ راحت بسپار به خودش ..

بیدار نشستم که غمت را چو چراغی
از شب بستانم به سحر بسپرم امشب

نوازش کن مرا گاهی دلم تنگ است و بیمارم 
بگو امشب تو می آیی به جای غم به دیدارم

گفتی چرا آن‌قدر اشعارت سیاه است ؟
خندیدم و دستی به موهایت کشیدم.

نجف رفتم دلم را زیر ایوان دست او دادم
دلِ سالم به او دادم  ؛ دل دیوانه آوردم...

نشستم از غم دنیا کمی قلم بزنم 
لبت به خاطرم آمد، شکر میان کلام..

جان ِ فراق دیده ام... 
وصل تو آرزو کند  ؛