یزید رو باطل و امام رو حق میدونستن هاا . اما یدونه شون حاضر نبودن از بالای تل بیان پایین امام رو یاری کنن!!

امام رو در عافیت قربون صدقه اش میرفتن نه در خطر !!!!

امام نیاز به قربون صدقه نداره ،هزینه میخواد، سر به نیزه دادن میخواد .

حالا شرط یاری امام ، معیت امام ، و در کنار امام بودن چیه؟؟

شرطش پایداریه و استقامت در جبهه حقه...

حضرت زهرا [سلام‌الله‌علیها] شب ها یا امام حسن و امام حسین [علیهما‌السلام] ، در خانه مردم رو میزدن و اونها رو به یاری امیرالمؤمنین حضرت علی دعوت میکردن ..یکی به ایشون گفت برای علی (علیه‌السلام) بیعت جمع میکنی؟ خانم فرمودند نه ، اونها رو به پایداری و استقامت در کنار علی، جبهه حق دعوت میکردم ... اما مردم چی گفتن؟

گفتن: ما میدونیم امروز حق با علیه ولی دو دو تا ،چهار تا کردیم ،دیدیم نمی ارزه پای علی وایستیم!!!! دوباره میگم -اول به خودم- اهل خطر در کنار امام زمان باشیم !!!

در زیارت عاشورا میخونیم : و ثَبِّتْ لی قَدَمَ صِدْقٍ عِنْدَکَ مَعَ الْحُسَیْنِ وَ اَصْحابِ الْحُسَیْنِ...

حالا، یکی از دلایلی که که باعث میشه در معیت امام پایدار و استوار نمونی، تعلقات دنیا عه.

یعنی چی ؟‌ یعنی دنیا رو بزاریم کنار ؟ از اجتماع فاصله بگیریم ، یه گوشه بشینیم؟ نه!!!

از دنیا استفاده کن ، ولی دل نبند !!! دلبستگی به دنیا نداشته باش.

امام سجاد در ماه رمضان، صورت به خاک میزاشتن، به پهنای صورت اشک میریختن، و میفرمودن : اَخرِجْ حُبَّ الدنیا مِن قَلبي! محبت دنیا رو از دل من بیرون کن...