به به همگی نکات مهمی فرمودین؛

توکل یعنی من میدونم تو صلاح منو میخوای ، سپردمش به خودت ؛ به قول رفقیمون؛ واگذاری تمام و کمال خودمون و زندگیمون به خدا..... و به غیر او دل نبستن

حدیثی رسول گرامی اسلام (ص) از جبرئیل (ع) می پرسد: معنای توکل بر خدا چیست ؟ جبرئیل (ع) در پاسخ می گوید: «العلم بان المخلوق لایضر و لا ینفع و لا یعطی و لا یمنع و استعمال الیأس من الخلق؛ حقیقت توکل علم و آگاهی به این است که مخلوق نمی تواند زیانی برساند و نه سودی و نه چیزی ببخشد و نه از آن باز دارد، و نیز توکل مأیوس شدن از خلق است (یعنی همه چیز را از خدا و به فرمان او بداند) [بحار، ج ۶۸، ص ۱۳۸، ح ۲۳]

،، توکل یعنی من بفهمم که بدون اذنِ خدا هیچ اتفاقی نمیوفته؛ نه من ،هیچ کسی دیگه ای . پس میشه بازم به کس دیگه ای تکیه کنم؟

امام على عليه السلام : مَنْ تَوكَّلَ عَلَى اللّه ذَلَّتْ لَهُ الصِّعابُ وَتَسَهَّلَتْ عَلَيْهِ الأَْسْبابِ؛ هر كس به خدا توكل كند، دشوارى ها براى او آسان مى شود و اسباب برايش فراهم مى گردد. [غررالحكم، ج5، ص425، ح9028]

اون ادمی که به معنای واقعی به توکل رسیده،زندگی باب میلش میشه . چرا؟ چون اون تکیه کرده، اون اعتماد کرده به معبودش ُهر چی شد ، هرجا زندگی باب میلش نبود هرجا بهش سخت گذشت، به این رسیده که هیچ کس بیشتر از معبودش صلاحشُ نمیخواد ُ نمیدونه ؛ پس غر نمیزنه؛شکر میکنه .

https://eitaa.com/maljae_118/1444 یادتونه؟

گاهی اوقات شده اون اتفاقی که از نظر ما خوبه نمیوفته؟ یا اون اتفاقی که از نظر ما سختُ دردناکه میوفته و ما گله میکنیم؟

ما مگه ما از پشت پرده‌ی حوادث با خبریم؟. گاهی برای چیزی می‌جنگیم که شرّ ماست، و گاهی از چیزی می‌گریزیم که خیرِ محضِ ماست. امام صادق (ع) می‌فرمایند: «حقیقت توکل این است که با وجود خدا، به هیچ‌کس جز او دل نبندی.» وقتی به او تکیه می‌کنی، در واقع به بی‌نهایتِ قدرت و حکمت متصل شده‌ای.

قال رسول الله صلى الله عليه و آله : مَنْ تَوَكَّلَ عَلَى اللّه كَفاهُ مَؤنَتَهُ وَرِزْقَهُ مِنْ حَيْثُ لايَحْتَسِبُ؛ هر كس به خدا توكل كند، خداوند هزينه او را كفايت مى كند و از جايى كه گمان نمى برد به او روزى مى دهد. [كنزالعمال، ج3، ص103، ح5693]

ولی توکل به این معنا نیست بشینم یه جا دست رو دست هم بزارم تا خدا درستش کنه!

قال رسول الله صلى الله عليه و آله : اَلتَّوَكُّلُ بَعْدَ الْكَيْسِ مَؤْعِظَةٌ؛ توكّل كردن (به خدا) بعد از به كار بردن عقل، خود موعظه است. كنزالعمال، ج3، ص103، ح5696