امام على عليه السلام : مَنْ تَوكَّلَ عَلَى اللّه ذَلَّتْ لَهُ الصِّعابُ وَتَسَهَّلَتْ عَلَيْهِ الأَْسْبابِ؛ هر كس به خدا توكل كند، دشوارى ها براى او آسان مى شود و اسباب برايش فراهم مى گردد. [غررالحكم، ج5، ص425، ح9028]

اون ادمی که به معنای واقعی به توکل رسیده،زندگی باب میلش میشه . چرا؟ چون اون تکیه کرده، اون اعتماد کرده به معبودش ُهر چی شد ، هرجا زندگی باب میلش نبود هرجا بهش سخت گذشت، به این رسیده که هیچ کس بیشتر از معبودش صلاحشُ نمیخواد ُ نمیدونه ؛ پس غر نمیزنه؛شکر میکنه .

https://eitaa.com/maljae_118/1444 یادتونه؟

گاهی اوقات شده اون اتفاقی که از نظر ما خوبه نمیوفته؟ یا اون اتفاقی که از نظر ما سختُ دردناکه میوفته و ما گله میکنیم؟

ما مگه ما از پشت پرده‌ی حوادث با خبریم؟. گاهی برای چیزی می‌جنگیم که شرّ ماست، و گاهی از چیزی می‌گریزیم که خیرِ محضِ ماست. امام صادق (ع) می‌فرمایند: «حقیقت توکل این است که با وجود خدا، به هیچ‌کس جز او دل نبندی.» وقتی به او تکیه می‌کنی، در واقع به بی‌نهایتِ قدرت و حکمت متصل شده‌ای.

قال رسول الله صلى الله عليه و آله : مَنْ تَوَكَّلَ عَلَى اللّه كَفاهُ مَؤنَتَهُ وَرِزْقَهُ مِنْ حَيْثُ لايَحْتَسِبُ؛ هر كس به خدا توكل كند، خداوند هزينه او را كفايت مى كند و از جايى كه گمان نمى برد به او روزى مى دهد. [كنزالعمال، ج3، ص103، ح5693]

ولی توکل به این معنا نیست بشینم یه جا دست رو دست هم بزارم تا خدا درستش کنه!

قال رسول الله صلى الله عليه و آله : اَلتَّوَكُّلُ بَعْدَ الْكَيْسِ مَؤْعِظَةٌ؛ توكّل كردن (به خدا) بعد از به كار بردن عقل، خود موعظه است. كنزالعمال، ج3، ص103، ح5696

رَأى رَسولُ اللّه صلى الله عليه و آله قَوْما لا يَزْرَعونَ قالَ: ما أَنْتُمْ؟ قالوُا: نَحْنُ الْمُتَوَكِّلونَ، قالَ: لا، بَلْ أَنْتُمْ المُتَّكِلونَ؛ رسول اكرم صلى الله عليه و آله گروهى را كه كشت و كار نمى كردند، ديدند و فرمودند: شما چه كاره ايد؟ عرض كردند ما توكل كنندگانيم. فرمودند: نه، شما سر باريد. مستدرك الوسائل، ج11، ص217، ح12789

توکل یعنی من تا حد توان تلاشم ُ بکنم بعد نتیجه روبسپارم به معبود!

و در آخر بگم و وارد روضه بشیم؛

(وَ ما رَمَیْتَ إِذْ رَمَیْتَ وَ لکِنَّ اللَّهَ رَمی) +ترجمه