شرایط‌ش چیه؟ ۱. علم به معروف و منکر. ۲. احتمال تأثیر. ۳. اصرار بر گناه. ۴. نداشتن مفسده اهم. (کلثه اهم در این جمله بسیار جایگاه ویژه ای داره)

۱. شرطِ اولِ امر به معروف و نهی از منکر، علم به معروف و منکر است.

یعنی آمر و ناهی، باید معروف و منکر رو بشناسه و در غیر این صورت اول موظفه که معروف و منکر رو بشناسه پس باید روی خودش کار کنه و موظف نیست امر به معروف و نهی از منکر کنه، بلکه نباید این کارو بکنه؛ چون ممکنه در اثرِ جهل و نادانی امر به منکر و نهی از معروف کنه. (ولی اینطور نباشه که در مواجهه با هر معروف و منکری بگم من بلد نیستم پس انجام ندم!❌ )

بنابراین؛ نهی از منکر کردنِ کسی که نمی‌دونیم کارش حرامه یا نه واجب؛ بلکه جایز نیست. (مثلاً معلوم نیست موسیقی که گوش می‌دهد از نوع حرام شه یا حلال)

۲. احتمال تأثیر شرطِ دوم، احتمال تأثیره. یعنی امر و نهی‌کننده باید احتمال بده که امر و نهی او اثر و نتیجه‌یی ولو در آینده داره. *احتمال تاثیر همیشه وجود دارد .

بعضی گفته‏اند که باید احتمال تأثیر وجود داشته باشد. من می‏گویم احتمال تأثیر همه جا قطعی است؛ _ بیانات حضرت آقا در سال ۷۷

۳. اصرار بر گناه شرط سومِ امر به معروف و نهی از منکر، اصرار بر گناهه. یعنی باید شخص گناهکار بر استمرار گناه، اصرار و سماجت داشته باشه.

و اگر معلوم بشه که فرد بدون این که امر و نهی بشه، خودش، از خطا دست بر می‌داره، یعنی معروف رو به‌جا میاره و منکر رو ترک می‌کنه، امر و نهیِ اون فرد واجب نیست.

۴. نداشتن مفسده شرطِ چهارم نداشتن مفسده ست یعنی باید امر و نهی مفسده نداشته باشه،

بدین‌ترتیب اگر امر و نهی موجب شود به شخص امر و نهی‌کننده و یا به مسلمان دیگر، مفسده‌یی از قبیل ضرر جانی و یا آبرویی و یا مالی برسه، در این‌جا امر و نهی واجب نیست.

البته مکلف موظفه ملاحظه‌ی اهمیت را بکنه یعنی باید در تمام معروف و منکرها بین مفسده‌ی امر و نهی و مفسده‌ی ترک امر و نهی مقایسه کنه و سپس به آنچه مهمتره عمل کنه.

در امر به معروف و نهی از منکر شرط نیست که، امر و نهی کننده به آنچه امر می‌کنه عمل کنه و از آنچه نهی می‌کنه اجتناب کنه. یعنی امر و نهی بر شخص گناهکار هم واجبِ. و او نمی‌تونه به عذر این که گناه می‌کنه خود را از این وظیفه‌ی بزرگ تبرئه کنه.