بعضی گفته‏اند که باید احتمال تأثیر وجود داشته باشد. من می‏گویم احتمال تأثیر همه جا قطعی است؛ _ بیانات حضرت آقا در سال ۷۷

۳. اصرار بر گناه شرط سومِ امر به معروف و نهی از منکر، اصرار بر گناهه. یعنی باید شخص گناهکار بر استمرار گناه، اصرار و سماجت داشته باشه.

و اگر معلوم بشه که فرد بدون این که امر و نهی بشه، خودش، از خطا دست بر می‌داره، یعنی معروف رو به‌جا میاره و منکر رو ترک می‌کنه، امر و نهیِ اون فرد واجب نیست.

۴. نداشتن مفسده شرطِ چهارم نداشتن مفسده ست یعنی باید امر و نهی مفسده نداشته باشه،

بدین‌ترتیب اگر امر و نهی موجب شود به شخص امر و نهی‌کننده و یا به مسلمان دیگر، مفسده‌یی از قبیل ضرر جانی و یا آبرویی و یا مالی برسه، در این‌جا امر و نهی واجب نیست.

البته مکلف موظفه ملاحظه‌ی اهمیت را بکنه یعنی باید در تمام معروف و منکرها بین مفسده‌ی امر و نهی و مفسده‌ی ترک امر و نهی مقایسه کنه و سپس به آنچه مهمتره عمل کنه.

در امر به معروف و نهی از منکر شرط نیست که، امر و نهی کننده به آنچه امر می‌کنه عمل کنه و از آنچه نهی می‌کنه اجتناب کنه. یعنی امر و نهی بر شخص گناهکار هم واجبِ. و او نمی‌تونه به عذر این که گناه می‌کنه خود را از این وظیفه‌ی بزرگ تبرئه کنه.

پس چرا ما از بچگی شنیدیم یا تو منابع دینی دیدیم: افرادی که خودشون عمل نمی‌کنند و دیگران را به عمل وامی‌دارند و یا خودشون گناه می‌کنند و دیگران را از گناه باز می‌دارن؛ نکوهش شدن؟

برای اینه که چرا خودشون عمل به وظیفه نکرده‌اند نه برای این که چرا امر و نهی کرده‌اند !!

یه بار دیگه این جمله رو بخونید

خیلی مهمه، چرا؟