۴. نداشتن مفسده شرطِ چهارم نداشتن مفسده ست یعنی باید امر و نهی مفسده نداشته باشه،

بدین‌ترتیب اگر امر و نهی موجب شود به شخص امر و نهی‌کننده و یا به مسلمان دیگر، مفسده‌یی از قبیل ضرر جانی و یا آبرویی و یا مالی برسه، در این‌جا امر و نهی واجب نیست.

البته مکلف موظفه ملاحظه‌ی اهمیت را بکنه یعنی باید در تمام معروف و منکرها بین مفسده‌ی امر و نهی و مفسده‌ی ترک امر و نهی مقایسه کنه و سپس به آنچه مهمتره عمل کنه.

در امر به معروف و نهی از منکر شرط نیست که، امر و نهی کننده به آنچه امر می‌کنه عمل کنه و از آنچه نهی می‌کنه اجتناب کنه. یعنی امر و نهی بر شخص گناهکار هم واجبِ. و او نمی‌تونه به عذر این که گناه می‌کنه خود را از این وظیفه‌ی بزرگ تبرئه کنه.

پس چرا ما از بچگی شنیدیم یا تو منابع دینی دیدیم: افرادی که خودشون عمل نمی‌کنند و دیگران را به عمل وامی‌دارند و یا خودشون گناه می‌کنند و دیگران را از گناه باز می‌دارن؛ نکوهش شدن؟

برای اینه که چرا خودشون عمل به وظیفه نکرده‌اند نه برای این که چرا امر و نهی کرده‌اند !!

یه بار دیگه این جمله رو بخونید

خیلی مهمه، چرا؟

چون خیلی موقع ها با خودمون میگیم:

من که امروز فلان گناه رو کردم، پس نباید کسی داره اون گناه رو میکنه رو نهی کنم از کارش! نه این اشتباهه؛ چون که گناه خودمون دلیل بر نهی نکردن اون شخص از گناهش نمیشه❌.

که البته همین برعکسشم هست! یعنی چی؟ یعنی بعضی افراد فکر میکنن گناه دیگران مجوز گناه خودشونه!! یه فیلم در این مورد ببینیم از • استاد‌علی‌تقوی• ...