تاگوشی‌خودم‌درست‌نشه‌نمیتونم‌مثل‌آدم‌پست‌بزارم.

همه جا سکوت بود. انگار تمام جهان از حرکت ایستاده. به صندوقچه روبرویم خیره شدم. دستم توان باز کردن آنرا نداشت. نامه هایی در آن صندوقچه بود که تمام توان مرا از من میروبود. بعد از آن شب نحس که خبر مرگ تمام جهانم را برایم آوردند دیگر نتوانستم چیزی جز درد و غم حس کنم. آرام در صندوقچه را باز کردم و نامه ها یکی یکی روی میزم سرازیر شد. آنهارا جوری لمس کردم که گویی شیشه ای شکننده اند. مانند او. بوی او تمام تار و پود نامه هارا پر کرده بود. چند دقیقه ای را صرف بوییدن نامه ها کردم. قلبم دستش را دراز کرد تا نامه ها را برای هزارمین بار بگشاید و من از قلبم پیروی کردم. مانند تمام زمان هایی که در کنار او بودم‌. نامه اول را که باز کردم دستخط آشنایش اشک را که چندین وقت بود در پشت پلک هایم پنهان شده بود به روی گونه هایم سرازیر کرد. بعد از خواندن نامه ای که تنها عشق در تار و پودش جریان داشت نامه بعدی را باز کردم. چیز نا آشنایی توجهم را جلب کرد. آنهم خط و امضا و جنس ورقه بود. ورقه دوبرابر حالت عادی عرض داشت و امضا. امضا امضای او نبود. مطمئنم. انحنای آخرش. آن انحنا را نداشت. دستخطش. دستخط او نبود او ظرافت خاصی در نوشتن داشت که اینجا مشاهده نمی شد. واضح بود که شخص ماهری قصد کپی برداری داشته و من. من متوجه آن نشدم. این نامه اظهارات او بود. و بخاطر همین نامه او را به نا حق مجازات کردند و من حتی جسد اورا ندیدم. در این نامه اعتراف به خیانت کرده بود و این نامه توسط گارد از او گرفته شده بود. و بخاطر همین او مجرم شناخته شد. ولی حال میبینم که این خط خط او نیست. این نامه از او نیست . اعترافات او نیست. فقط به نام اوست. واضح است که تمام شکنجه گران نتوانستند اورا مجبور به نوشتن اعترافنامه دروغین کنند و حال مجبور به کپی برداری شدند. #نمیدونمچی #قسمتاولش #NOVADA