«من مریض بودم، فقط همین. خودتون گفتین. همه‌تون این رو گفتین. من فقط مریضم، ولی... بهتر می‌شم. قول میدم... قول می‌دم بهتر شم.»چشمانش کم‌کم نمناک شد. #آواز_فاخته🖤 @manabook

‹شبتون‌به‌زیباییِ‌س‍✨‍تاره‌ها.›

ناتریس وقتی به سربالایی تندِ پوشیده‌ از درختی نگاه کرد که به نظر می‌رسید هیچ وقت تمام نمی‌شود، تماس دست سرد و خیس یأس را حس کرد. #آواز_فاخته🖤 @manabook

پاییز، فصل مورد علاقه‌اش. فصل برگ‌های خشک پرصدا، فصل قهوه‌های گرم و آرامش بخش، فصل نارنگی‌های ترش و پرخاطره، فصل درآوردن لباس‌های گرم از زیر انبوه لباس‌ها، فصل باران و زیبایی و خندیدن و اشک ریختن. با صدای ریز برخورد قطره‌های باران با برگ‌های خشک و چتر‌ها ییدار می‌شود. با نفسی عمیق، بوی برگ‌های خشک که حالا با خیسی باران، تازه‌شده‌اند و خاک های سفتی که با لطافت باران، نرم و مرطوب شده‌اند را در ریه‌هایش فرو می‌برد. بلند می‌شود، کت کرم‌رنگش را می‌پوشد، با یک شلوار قهوه‌ای‌رنگ؛ و بعد از سرکردن شالش و برداشتن کیف و کتابش بیرون می‌رود. از کافه نزدیک خانه‌اش یک قهوه‌ی گرم و یک شکلات تلخ کوچک می‌خرد. روی برگ‌های زرد و نارنجی می‌دود، برگ‌هایی که بعضی‌شان خیس و بی صدا، و بعضی خشک و پر از صدا هستند. نفس‌های عمیق می‌کشد، انگار خیلی وقت است که به ریه‌هایش هوای تازه ای نرسیده‌است؛ شاید چون واقعاً همین‌طور است! آرام از قهوه‌اش می‌نوشد و با لباس‌های نمناکش زیر باران می‌خندد و می‌چرخد. بعضی از زهگذران با تعجبی آشکار نگاهش می‌کنند، ولی او اهمیت می‌دهد؟ معلوم است که نه، چون خوشحال است، بعد مدتها خوشحال است. روی نیمکتی که خیس‌ از باران و پر از برگ است، می‌نشیند و گربه‌ای هم کنارش جاخوش می‌کند. کتابش را که باز می‌کند، در آن غرق می‌شود. و به این فکر می‌کند که زیبایی های زندگی چیزی به‌جز همین قهوه‌های داغ، همین باران های آرام و غمگین، همین کتاب‌ها که می‌شود درآنها غرق شد و به هیچ‌چیز فکر نکرد، همین برگ های خشک و لذت راه رفتن رویشان، و همین گربه‌های خسته و بی حوصله نیستند. و عمیق تر از قبل نفس می‌کشد و بیشتر از قبل می‌خندد. #به_قلم_خودم☁️ @manabook

^^ @manabook

ناتریس با اینکه زیر باران نبود متوجه شد لرز به بدنش افتاده است. هرچه آدم‌های بیشتری نگاهش می‌کردند، لرزش شدیدتر می‌شد. #آواز_فاخته🖤 @manabook