و چه نیرویی می‌تواند مارا به میدان بکشد؟ جز «عشق» نمی‌دانم.

پروکسی به پروکسی، به‌دنبالِ تو می‌گردم. سبزِ کانکتینگِ من.

کاش بین ساعت ۵ تا ۷ صبح، یه چهار_پنج‌ساعتی اضافه‌تر هم وجود داشت. رسماً دارم می‌میرم ولی اگر بخوابم بیدار شدنی در کار نیست.

وقتی گفت سرباز خودشم خنده‌ش گرفت، ما دیگه سگ کی باشیم که خنده‌مون نگیره🤷🏽‍♀

مامان شربت توت‌فرنگی‌مو گذاشت جلوم. دارم بغضمو با تیکه‌های توت‌فرنگیِ تو شربت قورت می‌دم و به آینده‌ای که نگرانشم فکر می‌کنم. مطمئنم روزی به این روزها می‌خندم و به خودم می‌گم: «کاش شربتتو با لذت می‌خوردی و لحظه‌ای اجازه نمی‌دادی این خیالات خام، تو مغزت با اورثینک پخته بشن.»

نه خوابِ راحتی دارم، نه مایلم به بیداری.

01:29

خدا بهم زبان شیوا و قلم رسا بده عاشق اینم که راجع به تمدن و مباحثش بیام این‌جا و صحبت کنیم. وای که من جون می‌دم برای نوشتن راجع‌بهش. مخصوصاً این‌که تو شرایطی هستیم که هم نشانه‌های ایجاد تمدن داره شکل می‌گیره و هم به‌شدت نیازه که بحث تمدن و ایجاد تمدن تو ذهن مردم جای بگیره و بعد از جنگ اتفاقی مشابه اتفاق اتمام جنگ‌هشت‌ساله نیوفته.

کجا بودی شبایی که غما می‌کشتنم B2.

حق بده، بهم بریزم B2.

هنوزم اون شبای گریه‌ی بعد موشک‌رو یادم هست.

کجا شلیک کردی، کجا آتش‌بس رو یادم هست.