آخرین روزِ اُردی‌بهشت.

ناجالب‌ترین اردیبهشت زندگیِ چندین و چندساله‌م بود. امیدوارم دیگه تکرار نشه.

سالومه اعتبارش نهایتاً تا زانومه.

سلام صبح متمایل به ظهر زیباتون بخیر.🌞

دیروز سپاه بیانیه داده و داخلش گفته: «تیم دیپلماسی نیازمند پشتیبانی در تجمعات شبانه تا پیروزی نهایی است» و متاسفانه طبق عقیده‌ی ایتاییون گرامی، سپاه هم از دایره‌ی انقلاب خارج شد.

ناشناس: بیگانه، ذهول، غریبه، غریب، گمنام، مجهول، ناآشنا، ناشناخته، کسی که هویتش مشخص نمی‌شود.

_

غم گریبونت‌رو که بگیره دیگه مگه رها می‌کنه لامذهب؟ می‌خوابی و سرت‌رو رها می‌کنی روی زمین سفت و سخت و یهو یه یه شاخه غم میاد خِرِتو می‌گیره. باهاش درگیر می‌شی و پرتش می‌کنی اون‌ور، اونم نامردی نمی‌کنه و دست اون‌یکی شاخه‌ی غم‌رو می‌گیره بیاره برای کمک. دوتایی میوفتن به جونت. دوتا می‌شه سه‌تا. سه‌تا می‌شه پنج‌تا. پنج‌تا می‌شه پونزده‌تا. پونزده‌تا می‌شه سی‌تا. دور تا دورت می‌ایستن و می‌شن یک دسته غم. از این دسته یکی خنجر می‌زنه، اون‌یکی چاقو می‌کنه تو آستینت، یکی دیگه چنان سیلی‌ای بهت می‌زنه که گوشت سوت می‌کشه، یکی تورو می‌ذاره لای در و درو بازو بسته می‌کنه تا له بشی و توی سنگین و شکسته و پاره‌پوره، دستِ خالی مقابل همه‌شون قد علم می‌کنی و هم‌زمان که داری با همه‌ی این پدصگا می‌جنگی، در جواب هرکی ازت می‌پرسه: «خوبی؟» یه شصت بالا میاری و میگی: «خوبم، تو خوبی؟»

اگر اشک، حیاتِ یک چشم باشه؛ چشم‌های من خیلی وقته که مُرده.

+ بِبُریم از یزد، جمع کنیم بریم مشهد