_

غم گریبونت‌رو که بگیره دیگه مگه رها می‌کنه لامذهب؟ می‌خوابی و سرت‌رو رها می‌کنی روی زمین سفت و سخت و یهو یه یه شاخه غم میاد خِرِتو می‌گیره. باهاش درگیر می‌شی و پرتش می‌کنی اون‌ور، اونم نامردی نمی‌کنه و دست اون‌یکی شاخه‌ی غم‌رو می‌گیره بیاره برای کمک. دوتایی میوفتن به جونت. دوتا می‌شه سه‌تا. سه‌تا می‌شه پنج‌تا. پنج‌تا می‌شه پونزده‌تا. پونزده‌تا می‌شه سی‌تا. دور تا دورت می‌ایستن و می‌شن یک دسته غم. از این دسته یکی خنجر می‌زنه، اون‌یکی چاقو می‌کنه تو آستینت، یکی دیگه چنان سیلی‌ای بهت می‌زنه که گوشت سوت می‌کشه، یکی تورو می‌ذاره لای در و درو بازو بسته می‌کنه تا له بشی و توی سنگین و شکسته و پاره‌پوره، دستِ خالی مقابل همه‌شون قد علم می‌کنی و هم‌زمان که داری با همه‌ی این پدصگا می‌جنگی، در جواب هرکی ازت می‌پرسه: «خوبی؟» یه شصت بالا میاری و میگی: «خوبم، تو خوبی؟»

اگر اشک، حیاتِ یک چشم باشه؛ چشم‌های من خیلی وقته که مُرده.

+ بِبُریم از یزد، جمع کنیم بریم مشهد

+ یه جمله از چاوشی میگی که دوباره و دوباره ادامه بدم؟ من خواستمو نشد، هر بار خواستمو نشد هر بار ادامه دادم و نشد غمگین ترین فعل به نظرت چیه؟ - خواستی و نشد. هر بار خواستی نشد. «نشد که از دلم، جدا کنم تورو .. نشد نشد گلم، برو برو برو ..»

هی دخترخانوم عمو چاوشی برات یه پیام داره: «به حرف پوچ آدمای پوچ، اعتنا نکن. به خاطر کسی که نیست، عمرتو فدا نکن. خلاف رودخونه‌رو بگیر و با خودت برو، با گله های خون و فلس و استخوون، شنا نکن.»

+ اونم مثل من عاشق چاووشیه، اما اون با تصور یکی دیگه گوش میده من با تصور اون. - واااااای. واااااااااااااای. وااااااااااااااااااااااای. این واقعاً وحشتناکه.

+ جسارتاً چرا اکانت من رو توی چنل‌تون تگ کردین و نوشتین (تو خیلی خوشگلی)؟ اگه امکان داره اکانت‌تون رو بدین شخصی بگین بهم.

ببخشید. آیدی من تو چنل شما بوده. چرا من؟

هم ویو پائینه هم ممبر. دوتا کار می‌تونم انجام بدم تا این‌دومورد بره بالا. یا این‌که چنل «روزمرگی‌های من و آقای دست‌خر» رو ایجاد کنم و توش از خربزه خوردن آقایی عکس و فیلم بذارم و قربون صدقه‌ش برم، یا این‌که بگم مذاکره خیانت است و این داستان به رهبر رشید تحمیل شده و رهبر مظلوم است و مسئولین خیانتکاراند و بلابلابلابلا.

ما در ایران یک سرباز داریم و ۹۰ میلیون رهبر.