از لحاظ روانشناسی: اگه کسی غیر عادی غذا می خوره، نشونه‌ی اینه که عصبیه و یا استرس داره. اگه کسی نمی تونه گریه کنه، نشونه اینه که ضعف شخصیتی داره. اگه کسی برای کوچیک ترین اتفاقات گریه می کنه، نشونه اینه که قلبش پاک و صافه. اگه کسی سر مسائل مربوط به شما عصبی می شه، نشونه‌ی اینه که شمارو دوست داره و شما براش اهمیت دارید. اگه کسی زیاد می خوابه نشونه ی اینه که غمگینه. اگه کسی زیاد می خنده، شاید دلیلش اینه که غمی اذیتش می کنه. کسی زود رنجه یعنی به محبت نیاز داره. اگه کسی خسته اس یعنی زیاد منتظر بوده. اگه کسی چیزی رو زیاد بروز نمیده بی احساس نیست فقط زیادی اعتماد کرده و ضربه خورده. گاهی باید به جای قضاوت سریع آدما اونارو درک کنیم مطمیناً پشت هر رفتار یه داستان به شدت منطقی پنهان شده. همین.

من هنوز به این دنیایی که در آن زندگی می‌کردم انس نگرفته بودم، دنیای دیگر به چه درد من می‌خورد؟ بوف کور - صادق هدایت؛

-

بودیم و کسی قدر ندانست که هستیم باشد که نباشیم و بدانند که بودیم....

فکت : برای فهمیدن اینکه در حال رویا دیدن هستید یا نه ، دنبال ساعت بگیردید ساعت ها هیچوقت در رویا ها ظاهر نمیشوند.

محکومیم‌به‌امید،مجبوریم‌به‌آرزو!

تنها چیزي که تو این سال ها تو زندگیم پیشرفت چشمگیري داشته دماغمه

‏پسرا وقتی گریه میکنن بقدری مظلوم میشن ادم دوست داره بگه هر کاری بگی میکنم فقط گریه نکن:)))

با عقاید بچه هاتون مخالفید، از دوستاشون بدتون می‌اد، سبک موسیقی مورد علاقشون رو مسخره می‌کنید و می‌گید این چرت و پرتا چیه گوش می‌دی، با حرفاشون حال نمی‌کنید، از طرز پوششون خوشتون نمی‌اد، نظر مشترکی باهاشون ندارید، دم به دقیقه چکشون می‌کنید، هر مشکلی که دارن رو به گوشیشون ربط می‌دید، آرزوهاشونو ازشون می‌گیرید و بازم می‌گید: “چرا از اتاقت نمیای بیرون پیش ما؟” _دیاکو

دنیا پر شده از آدمای بدی که از خوب بودن پشیمونشون کردن.

دلم می‌خواد یه پلاکارد بگیرم دستم که روش نوشته: “من با يه نخ خيلى نازک به اين دنيا وصلم با من مدارا کنید. من غرق استرسم، کوچیک ترین موضوعات باعث می‌شه ساعت ها بهش فکر کنم و اعصابم خورد شه، من غرق غم، اظطراب، احساس سختی و فشار، ناراحتی، بی‌حوصلگی، اورثینک، و بی اعتمادی هستم، من پر از احساس ناکافی بودن و خوب نبودن هستم‌، و در عین حال تلاش می‌كنم كه اين نخ نازک بريده نشه و شرایط رو هندل کنم. آدم باشید لطفاً.”

تو با من، تو در من، هر لحظه شروع می‌شوی، نه قبل من نه بعد من تو اکنون منی. «خسرو‌ شکیبایی»