کاش میتونستم چند تا از آدمای زندگیم و بخرم برا اتاقم:///

این دنیای کوچک و هفت میلیارد آدم! یعنی تو باور میکنی؟ شمرده‌ای؟ کی شمرده است؟ جز سیاست مدارها دیدی کسی آدم بشمرد؟ باور نکن نارنجی، باور نکن سبز آبیِ کبود من! باور کن همه‌ی دنیا فقط تویی و برخی دوستان؛ بقیه تکراری‌اند.. -عباس معروفی

”اگه اول عاشقِ خودت، ایرادات و همه چیزت باشی، اونوقت قابلیتِ تراوشِ زیبایی، مهربانی و عشق رو به دیگران پیدا میکنی. به دنبال خودت برای پرستش، اعتمادبنفس و عزت بگرد. تو به خودت عشقی رو مدیونی که به راحتی به آدم‌های دیگه دادی...!“

آیا سعی کرده‌ای، آن اندازه که در توان توست، انسان باشی؟ -میچ آلبوم

یه نصیحت خوب از آقای دولت آبادی : مهربان باشید، اما از آدمهای پرتوقع فاصله بگیرید مقیاست رابه هم می‌زنند وحرمتِ مهرت را می شکنند. آنها حافظه ضعیفی دارند،خوبی‌ها را زود فراموش می‌کنند.

وقتی خنده‌ها تموم شد گفت: من ۹ تا جواب درست داشتم، ولی فقط با یه جواب غلط همه‌تون بهم خندیدین! می‌خوام بدونی.. اگه موفق باشی، مردم متوجه کوچکترین اشتباهت میشن. اونا در هر صورت قضاوتت میکنن. پس اجازه نده انتقاد، موفقیت‌ها و رویاهات رو نابود کنه. ‏تنها کسی که هرگز شکست نمیخوره همون کسی هست که هیچ‌کار نمیکنه! - آلبرت انیشتین

تو را نشد ! می‌روم خویش را فراموش کنم....

حتی افرادی که معتقدند سرنوشت همه از قبل تعیین شده و قابل تغییر نیست موقع رد شدن از خیابان ابتدا دو طرف آن را نگاه می‌کنند. -استیون‌هاوکینگ

بیا‌هَمچو‌کودَکی‌هایِمان‌رَها‌باشیم....!

کج نشو. صاف بایست. لباساتو مرتب کن. لبخند. لبخندو یادت نره. تظاهر کن که خوشحالی. یادت باشه، اون بیرون کسی نباید بفهمه که تو خوب نیستی. هیچکس. آفرین، الان حاضری و میتونی بری. "اینا رو توی آیینه به خودش میگفت"

ولی فایده‌ی خونه داشتن چیه؛ اگه قراره اونجا احساس آرامش نداشته باشی. اگه همیشه در به در دنبال این باشی که ازش فرار کنی. اگه اونجا فقط باعث اعصاب خوردیت بشه. اگه فقط جایی باشه که باهات مثل یه موجود اضافی رفتار کنن؟ یوقتایی با خودم میگم: کاش من کارتن خواب بودم اما هیچوقت روحم یجایی توی این چار دیواری زندانی نشده بود.

مغزم، مغزم درد می‌کند از حرف زدن، چقدر حرف زده‌ام، چقدر در ذهنم حرف زده‌ام، خروار خروار حرف با لحن و حالت‌های متفاوت، مغایر، متضاد، و ... گفته‌ام و شنیده‌ام، خاموش شده و باز برافروخته‌ام، پرخاش کرده و باز خوددار شده‌ام، خشم گرفته‌ام و لحظاتی بعد احساس کرده‌ام چشمانم داغ شده‌اند و دارند گر می‌گیرند، مثل وقتی که انسان بخواهد اشک بریزد و نتواند. اشک هرگز! مدت های زیادی است که نتوانسته‌ام بگریم فقط چشم هایم داغ می‌شوند، انگار گُر می‌گیرند و لحظاتی بعد احساس می‌کنم فقط مرطوب شده‌اند؛ اندکی مرطوب. -‌محمود‌دولت‌آبادی