رابطه‌هاتون جوری نباشه که دیت اول مثل شاهنامه فردوسی صحبت‌ کنین، موقع دعوا مثل اشعار ایرج‌میرزا از خجالت هم در بیایین.

شیک و آیس لته که هیچی، کنارت حتی چای نبات تو استکان باریک هم میچسبه. بام تهران و پل طبیعت که هیچی، کنارت حتی روی پل هوایی نشستن هم میچسبه. مهمونی و پارتی که هیچی، کنارت حتی فوتبال دستی تو پارک هم میچسبه. پیتزا و همبرگر که هیچی، کنارت حتی فلافل چرک و کثیف سر چهارراه هم میچسبه‌. دراگ و الکل که هیچی، کنارت حتی کام گرفتن از بهمن هم میچسبه. ویلای کردان و دماوند که هیچی، کنارت حتی زندگی کردن تو دل شلوغی و دود و دم تهران هم میچسبه. مهم نیست کجا باشم، تو چه شرایطی باشم، حالم چطور باشه، مهم اینه که وقتی هستی از دنیا و همه‌ی آدماش بی‌نیازم.

برای ایجاد حس حسادت در اسب، سوار خر نشوید

من بعد کلی تلاش و برنامه ریزی به چیزی که می خواستم نرسیدم، آدم مورد علاقه ی زندگیمو از دست دادم، دوستای صمیمیم که روزم بدون اونا شب نمی شد از زندگیم رفتن، من مرگ عزیز دیدم، اعتماد کردم، خیانت دیدم، دروغ شنیدم، نادیده گرفته شدم و بدترین برخوردا باهام شده. شبایی که حالم بد بوده تنها بودم، اضطراب و استرس داشتم تنها بودم و نکته ی مثبتش که به همه ی اینا می ارزه اینه که ناراحت کردن و اذیت کردن من بعد این اتفاقات تقریباً غیر ممکن شده. -دیاکو.

وقتی خودت رو به ‌قدر کافی دوست داشته باشی، شروع می‌کنی به ترک کردن چیزهایی که سالم نیستن، چیزهایی که آرامش رو از ذهنت یا جسمت دور می‌کنن. یعنی آدم‌ها، کارها، عادت‌ها، و یا اعتقاداتی که تو رو کوچک، حقیر یا غمگین نگه می‌داشت کنار می‌ذاری، و از خودت دور می‌کنی. قبلا فکر می‌کردم این‌ کار به معنی وفادار نبودنه. وفادار نبودن به یکسری آدم‌ها، یا یکسری عقاید، ولی در واقع این به معنای وفاداری به خود آدمه. وفاداری به ذهنت، روحت و جسمت. توی بازی زندگی بهتره به خودت وفادار باشی، تا به دیگران.

-

نه چشمانت آبی بود و نه موهایت شبیه موج ها هنوز نفهمیده ام ، دریا که می‌روم چرا یاد تو می‌افتم...... !

یه آدم که از کنارت رد میشه صرفا یه آدم نیست. یه داستانه. یعنی وسط پیاده‌رو صد تا داستان رد میشه از بغل دستت. صد تا تجربه. شاید اگر اینجوری به آدما نگاه کنی، تحمل رفتاراشون برات آسون‌تر بشه. -نیاز

حتی افرادی که معتقدند سرنوشت همه از قبل تعیین شده و قابل تغییر نیست موقع رد شدن از خیابان ابتدا دو طرف آن را نگاه می‌کنند -استیون‌هاوکینگ

بعضی‌ها‌به‌شعر بعضی‌ها‌به‌ترانه برخی‌به‌فیلم و‌عده‌ای‌هم به‌کتاب‌پناه‌می‌برند... اما‌مدت‌هاست که‌آدم‌ها «دیگر‌به‌هم‌پناه‌نمی‌برند!»

نمیفهمم این دو نفری و که هی میان میشیم 120 تا میرن میشیم 118 تا🗿🌹

ولی یه چیز رو فراموش نکن؛ تو بین مغز‌های عجیب و تفکرات غلط زندگی کردی اما هیچوقت شبیه به خودشون نشدی. به خودت بابتش افتخار کن که میونِ اینهمه تفکراتِ زنگ زده، تو ذهن با ارزشی داشتی..! —النور؛ ۳ جولای ۲۰‌۲۱