بعضی‌ها‌به‌شعر بعضی‌ها‌به‌ترانه برخی‌به‌فیلم و‌عده‌ای‌هم به‌کتاب‌پناه‌می‌برند... اما‌مدت‌هاست که‌آدم‌ها «دیگر‌به‌هم‌پناه‌نمی‌برند!»

نمیفهمم این دو نفری و که هی میان میشیم 120 تا میرن میشیم 118 تا🗿🌹

ولی یه چیز رو فراموش نکن؛ تو بین مغز‌های عجیب و تفکرات غلط زندگی کردی اما هیچوقت شبیه به خودشون نشدی. به خودت بابتش افتخار کن که میونِ اینهمه تفکراتِ زنگ زده، تو ذهن با ارزشی داشتی..! —النور؛ ۳ جولای ۲۰‌۲۱

ای‌ساربان‌ لیلای‌من‌کجا‌میبری...

The world of books✨🍂

گفته بودی که توهم حال مرا میفهمی... تلخی قصه ی هر فالِ مرا میفهمی...! بغض گیر کرده ی در آهِ مرا میفهمی! خسته ام خسته تر از خسته مرا میفهمی؟!

سکوت سرشار از سخنان ناگفته است از حرکات ناکرده اعتراف به عشق های نهان و شگفتی های بر زبان نیامده. «کتاب‌:سکوت‌سرشار‌از‌ناگفته‌هاست» «سروده‌ی:مارگوت‌بیکل»

در «اینم شد زندگی» ترین حالت ممکنم:/

‏دوستان ما افسرده نیستیم فقط ذوق و خوشحالی واقعی و حس خوب و اعتماد و دلخوشی رو توی این کشور از دست دادیم.

‏بچه بودیم هروقت زیاد می‌خندیدیم مامانم میگفت: انقدر نخندین، پشت هرخنده گریست. ‏آخرش انقدر کتکمون میزد گریمون در میومد تا حرفش ثابت شه.

پاییز... آرام آرام قدم بردار که تو فصلِ عاشقانه هایی و من تنها...

اَز‌هَمه‌مَنْ‌گُریختَم‌؛گَرچه‌میانِ‌مَردُمَم!