کاش روی پاکتای سیگار جا عکس ریه و فلان بنویسن شاخت نمیکنه

«مغزم، مغزم درد می‌کند از حرف زدن. چقدر حرف زده‌ام. چقدر در ذهنم حرف زده‌ام. خروار خروار حرف با لحن و حالت‌های متفاوت، مغایر، متضاد و... گفته‌ام و شنیده‌ام، خاموش شده و باز برافروخته‌ام، پرخاش کرده و باز خوددار شده‌ام، خشم گرفته‌ام و لحظاتی بعد احساس کرده‌ام چشمانم داغ شده‌اند و دارند گر می‌گیرند، مثل وقتی که انسان بخواهد اشک بریزد و نتواند.»

یه‌جوری‌«بُردیم»‌کِ‌هیچکَس‌نمی‌تونه‌مُنکرِش‌بشه:))

از هیچکاری نکردن خستم

‏یه روز میری توی مغازه و لباسی که قراره توش بمیری و انتخاب میکنی و میخری

فکرت منو میکشونه دم پل،نده هل -مَنِ اَحمَق-

همیشه سکوت علامتِ رضایت نیست؛گاهی ناامیدی از سطح شعور طرف مقابله

من خیلی وقته تو مودِ “نمیخوام، نمیرم، نمیگم، مهم نیست، حسش نیست، کی اهمیت میده؟، ساعتها نگاه کردن به سقف، تجربه کردن احساسات جدید و متناقض، حوصله ندارم، انرژی ندارم، خستم، روح و روانم درد میکنه و به درک” ای هستم.

مرحله بعدی زامبیه؟ بگید ما تحملشو داریم.

«جراحتم قبل از من بود. به دنیا آمدم تا تن‌دارش کنم.»

نه چندان دلخوری از من نه چندان دوستم داری مرا تا چند می‌خواهی بلاتکلیف بگذاری؟ #فاضل‌نظری