زندگی تو توی نمره هایی که می گیری خلاصه نمی شه، توی درسای محدودی که جلوی روت هست، آزمونا و امتحانا خلاصه نمی شه؛ پس اگه خراب کردی چون حوصله ی درس خوندن نداشتی یا نفهمیدی یا وقت برات کم اومد یا علاقه نداشتی یا بدشانسی آوردی خم به ابروت نیارو و غصه نخور. چندسال دیگه این عددا حتی یادت نمی آد. توام مثل همه ی آدمای توی این دنیا یه استعداد پنهان داری که دیر یا زود کشفش می کنی و سبز می شی. خودتو با معیارایی که بقیه تعیین کردن یا جلوی روت گذاشتن، با کتابای محدودی که حتی یه هزارم دنیا ام تشکیل نمی دن نسنج. موفقیتو توی این چیزا خلاصه نکن و حرفای کلیشه ای بقیه رو گوش نده. دیر یا زود رشد می کنی و توی زمینه ی خودت بر اساس معیارای خودت و با علاقه و استعداد و تلاش خودت موفق می شی. شک نداشته باش.
تو رو مولانا سروده،
شجریان خونده،
مشکاتیان نواخته،
فرشچیان کشیده،
و شاملو نوشته.
حالا اگه از تک تک تبریک های تولدی که بهتون میگن هم شات نگیرید و نذارید استوری ما قبول میکنیم که فرد محبوب و کولی در بین اطرافیانتون هستید
ديگه فکر كنم بطور همزمان نمیتونم هم دختر باشم هم فرزند باشم، هم ايرانى باشم، هم زنده باشم،هم کار کنم، هم زندگى كنم.
کنکوریهای عزیز،
میلیونها آدم تا الان جای شما بودن، گذروندن این مرحله رو، الان احتمالا سر یه کاری مشغولن، عاشق شدن، ازدواج کردن، و هرکدوم به نحوی دارن زندگی میکنن. هیچکدومشون بعد از کنکور بیچاره نشده، هیچکدومشون بخاطر کنکور نمرده. شما اولین نفر نیستید، آخریشم نیستید. خیلی از ادمای دنیا توی رشتهای که تحصیل کردن کار نمیکنن، خیلیاشون از دانشگاه های خوب انصراف میدن، خیلیاشون دانشگاه نمیرن و آدمای موفقین. پس کنکور هیچی نیست. موفقیت خودِ شمایید، آرامشتون، اعتماد به نفستون، و تموم برنامههایی که فارغ از کنکور برای زندگیتون دارید.
چیزی که آدمیزاد رو میکُشه، حسرته.
حسرتِ جاهایی که نرفته،
کاراییکه نکرده،
حرفایی که نگفته.
حسرتِ آدمی که دیگه تکرار نمیشه و هیچکاری واسه نِگهداشتنش نکرده..
من هنوز نفهمیدم چطوری همهی آدما انقد چیزای قشنگ تنشونه ولی مغازهها انقد چیزای زشت دارن؟
من نیاز دارم فحش جدید یاد بگیرم، این دایرهی لغات فحشی که الان بلدم دیگه حق مطلب رو در شرایط مورد نیاز ادا نمیکنن.