‏هیچکس: بابای من تو خیابون: اینجارو میبینی؟ اینجا قبلا همش خاکی و تپه بود.

‏عجب گفتن پسراهم به اندازه اوکی گفتن دخترا ترسناکه.

وایب و تایپ و چشم ابرو چه رنگی باشه و صداش فلان باشه، قدش انقدر سانتی متر باشه و دماغش فلان شکل باشه و اینا همش چرت و پرته. آخرش اونی قلبتو پر میکنه که فکرشم نمی‌کردی، همون در ادامه جوری قلبتو میشکنه که بازم فکرشو نمیکردی. تا فکت های فعلا.

_

"حال من بد نیست؛ یعنی هیچ جای بدنم درد نمی‌کند ولی اگر بخواهی حالم را عمیق‌تر جویا شوی، باید به تو بگویم که به‌ هیچ‌وجه از زندگی خوشم نمی‌آید!،" - فروغ‌ فرخزاد؛

_ ما ناظر منظرهٔ انتظاریم!

همه ازم میپرسن ده سال دیگه خودت و کجا می‌بینی؟ حقیقتا نمیدونم چون یه سال پیش خودم و اینجا نمی‌دیدم

اینجا پر از دست هاییِ که خسته نمیشن از نگه داشتن نقاب... -فریدون‌فرخزاد

‏تو این هوا همینطور که تو خیابون داریم راه میریم هر لحظه ممکنه‌ هممون‌ تَق صدا بدیم‌ و تبدیل به یدونه چس فیل شیم

‏شما رو نمیدونم ولی من واقعا با کمبود جا مواجه‌م؛ تو ذهنم، تو گوشیم، تو هاردم، تو لپ‌تاپم، تو مثانه‌م، تو شکمم، تو خونه‌ام.

آب زیاد بخورید، قوز نکنید و فیلم و سریال رو با کیفیت 480 نبینید.

از اونجایی که هیچوقت هیچکس بهم نگفت “باهم درستش میکنیم”، خودم تنهایی درستش کردم و الان که درست شده نیازی به تقسیم کردنش با هیچکس ندارم. ‏