_ ما ناظر منظرهٔ انتظاریم!

همه ازم میپرسن ده سال دیگه خودت و کجا می‌بینی؟ حقیقتا نمیدونم چون یه سال پیش خودم و اینجا نمی‌دیدم

اینجا پر از دست هاییِ که خسته نمیشن از نگه داشتن نقاب... -فریدون‌فرخزاد

‏تو این هوا همینطور که تو خیابون داریم راه میریم هر لحظه ممکنه‌ هممون‌ تَق صدا بدیم‌ و تبدیل به یدونه چس فیل شیم

‏شما رو نمیدونم ولی من واقعا با کمبود جا مواجه‌م؛ تو ذهنم، تو گوشیم، تو هاردم، تو لپ‌تاپم، تو مثانه‌م، تو شکمم، تو خونه‌ام.

آب زیاد بخورید، قوز نکنید و فیلم و سریال رو با کیفیت 480 نبینید.

از اونجایی که هیچوقت هیچکس بهم نگفت “باهم درستش میکنیم”، خودم تنهایی درستش کردم و الان که درست شده نیازی به تقسیم کردنش با هیچکس ندارم. ‏

احساسِ آزادی می‌کنم در انتخابِ رنج

حال من حال اسیری است که هنگام فرار یادش آمد که کسی منتظرش نیست، نرفت

‏شخصیت یعنی اینکه در مقابل آدمای احمق کلی حرف واسه گفتن داشته باشی ولی سکوت کنی .

آروم سُر خورد گوشه دیوار نشست، زیر لب زمزمه کرد: دروغه، دروغه، دروغه ... یهو فریاد زد! همه چی دروغه، این عکسا دروغه، این فیلما دروغه، این نامه ها دروغه، این حرفا دروغه، همه دوست دارما دروغه، همه چی؛ همه چی دروغه. تو هم مثل خیلی چیزای دیگه دروغی؛ مثل وقتایی که بچه بودم و با این حرف که " اگه اینکارو کنی برات جایزه میخرم " گول خوردم. مثل آغوشت که هیچوقت نتونستم حسش کنم. مثل خنده های فیکم که فقط برای تظاهر بود. مثل غمایی که هیچوقت ازشون چیزی نگفتم و دیده نشدن. مثل وقتایی که بهت می‌گفتم خوبم و خوب نبودم. آره؛ من دروغم. تو دروغی. همه چی دروغه.

ساعتاس‌که‌میچرخم آدرست‌رو‌یادم‌نیس:)🤍