‌‌ هزار سال خسته ام از این دو روز زندگی.

‌‌پلک بر پلک می فشاری و می دانی آنچه تمام می شود تویی و نَه اَندوه

رژیم چیه؟ من واقعا از غذا خوردن لذت می‌برم ، نمیتونم این ظلمو به خودم بکنم.

هیولا نمیره. هیولای من همیشه باهامه. کنارم راه میره، تلویزیون تماشا میکنه، کتاب میخونه، بیرون میره و میخوابه. دلم برای روزای تنهاییم تنگ شده. برای تمام وقتایی که بدون اون راحت‌تر میتونستم بخوابم، زندگی کنم و آدم کاملا شادی باشم. میدونی غریبه، یوقتایی دلم میخواد قوی باشم اما نمیشه. هیولای من زورش بیشتره. هیولا همیشه برنده مبارزه‌‌ست. هیولا بازی کردن با منو خوب بلده. نقطه ضعفام دستشه. هیولا همیشه به من غلبه میکنه. خستم. من پُرم. من سنگینم چون دارم توی زندگیم دو نفرو با هم حمل میکنم. یکی خودم و یکی هم هیولام. ولی کاش میشد فقط برای امشب هیولا رو هم با آخرین نخ سیگارم، دود کنم و راحت‌تر بخوابم. کاش هیولا بره...

من تیکه های شکسته شده‌ی قلبی رو به هم چسبوندم که من نشکسته بودمش و بعد صاحب همون قلب، قلب خودمو شکوند

«آدما تو لحظه آخر نشون میدن که واقعا کی هستن»،

نظر شما کاملاً محترمه، اما مهم نیست.

براى اينكه حسادت اسب رو تحريك كنى نميشه سوار خَر بشى ! بازم حالا هرجور صلاح ميدونيد

You made me up a belevier🔥 -مَنِ اَحمَق-

من nmt تر از پیشم، دارم nmt ترم میشم

ماییم و صد خیالِ مشغولِ اُمید

تو زندگیت فقط به دو نفر اعتماد کن. یکی اونی که تو آینه نگاه میکنی می‌بینیش، یکی اونی که به اسمون نگاه میکنی و نمی‌بینیش.