_ -مَنِ اَحمَق-

من در سرزمینی زندگی می‌کنم که دویدن سهم کسانی است که نمی‌رسند و رسیدن حق کسانی است که نمی‌دوند. این دنیای کثیف لنتی «عشق» هم دارد! نمی‌بینی نام مجنون و بر بیدی نهاده اند که بر سر هر خیابان با باد هر هوسی می‌لرزد.

-خرمشهر-

زندگیتونو با جَلبِ توجه میگذرونین

با من مشکل داری؟ برو درباره‌ش گریه کن.

_

من متعلق به نسلی هستم که به عبارت «راست میگی» جواب«کاسه‌تو‌ بیار ماست بگیر» میدادیم و لحظاتی لذتبخش برای طرف مقابلمون رقم میزدیم.

باید امشب بروم باید چمدانی را که به اندازه پیراهن تنهایی من جا دارد،بردارم و به سمتی بروم. -سهراب‌سپهری

خواستم بوسه‌ی گرم از لبِ گلگون ببرم  حال بايد جگر داغ و دلِ خون ببرم برنگردان به من اين قلب پُر از خاطره را اين کتاب ورق از هم شده را چون ببرم؟ با سرافکندگی قلب خرابم چه کنم؟ گر سر سالم از اين معرکه بيرون ببرم ناگزيرم که در آيينه‌ی چشمت با شرم لب خندان بنشانم، دل محزون ببرم شاعر ساحل چشم توأم و همچون موج بايد از سنگ‌دلی‌های تو مضمون ببرم -فاضل نظری -مَنِ اَحمَق-

دقت کردم به تنها کسی که نمیگم داداش برادر واقعی خودمه

انسان کجاش اشرف مخلوقاته؟ همش خوابش میگیره، تشنه میشه، گشنه میشه، قلبش زرتی میشکنه، احساسات دست و پاشو میبنده، نمیتونه پرواز کنه، از چند متر بیوفته پایین مثل شیشه میشکنه، تو آب خفه میشه، با دست خالی جلوی حیوانات وحشی نمیتونه از خودش دفاع کنه. کلا با این همه باگ یک در ده هزار یدونه با کیفیتش به زور پیدا میشه که حداقل ذاتش درست حسابی باشه.

مگر چمدانت چقدر بود که تمام زندگی ام را با خود بردی؟