بعضی روزام هیچ اتفاقی نیوفتاده، ولی دلت میخواد غمگین باشی، دلت میخواد کمتر حرف بزنی، بیشتر خیره بشی، کمتر بیرون بری، بیشتر تنهایی وقت بگذرونی، تا خود صبح رو یه موسیقی غمگین قفلی بزنی و به رفتن کسی که شاید هیچوقت تو زندگیت نبوده فکر کنی و ریز ریز اشک بریزی، بعضی روزا انگار آدم وظیفه خودش میدونه تموم غم دنیا رو به دوش بکشه، در کل که چه موجودِ عجیبیه این آدمیزاد..
سال اول ابتدایی که بودم همیشه فکر میکردم کسی که سال های اخر درسشه خیلی ادم بزرگیه، همه بهش احترام میزارن، قدرت تفکر فوق العاده ای داره، خلاصه فکر میکردم کسی که هفده هجده سالشه تو اون دورانه خیلی از لحاظ عقلی کامله؛ الان که این سنو رد کردم میبینم بدترین اتفاقات دقیقا همین سن رخ داده و ازش رد شدم ؛ تخریب شخصیتی، شکست عاطفی، اسیب روحی، استرس، بغض توی گلو، عصبانیت و افسردگی رو تجربه کردم..
ولی من میگم هیچ وقت هیچکس نمیتونه کسی رو فراموش کنه یعنی غیر ممکنه چون همیشه یه چیزی پیدا میشه که اونو یادش بندازه یه تیکه از اهنگ یه تیکه کلام یه مکان یا حتی یه لباس که شبیه لباس اون باشه میبینی همیشه و همه جا یه نشونه اونو یادت میاره اما دیگه تموم شده دیگه برنمیگرده دیگه توی زندگیت وجود نداره و فقط توی ذهنت زندگی میکنه و ما اونو انکار میکنیم هیچکس از وجود اون توی ذهن ما خبر نداره..
بدترین و دردناک ترین اتفاق اینه ک ندونی بارآخریه که باهاش حرف میزنی بارآخریه که گوش میکنیش بار آخریه که بغلش میکنی بارآخریه که نگاش میکنی که اگه بدونی بیشتر باهاش حرف میزنی حواس جمع تر گوش میکنیش محکم تر بغلش میکنی و عمیق تر نگاش میکنی، هعی که چقد غم داره این بارها..
من مطمئن نیستم که افسردهامَ،
منظورم اینه غمگین نیستم ولی خوشحال هم نیستم من در روز میتونم به شوخیها لبخند بزنم اما وقتی که شب میشه بطور عجیبی احساس بیحسی میکنم..
