امروز، نور از پنجره ریخته بود روی میزم،
همونجوری که تابستون خودش رو قاطیِ زمستون کرده باشه.
لیوان چایم بخار میکرد، و بخار با نور قاطی میشد، یه جور مهِ طلایی، که به دلِ آدم مینشست اون حاله های نور که از لیوان چایم تراوش میشه.
فکر کردم، شاید خورشید هم گاهی دلش بخواد مهربونتر از بقیه روز هاش باشه.
شاید اونم خسته شده از این همه سرمای بیحوصله، از این همه زمستونی که فقط یادمون میده باید طاقت بیاریم.
یه جرعه چای خوردم، طعمش شیرینتر بود از همیشه،
نه از قند، از نور.
از اون حسِ عجیب که میگه:زندگی هنوز هست. فقط باید از زاویهی درست نگاهش کنی.
و من، وسط اواخر زمستون، فهمیدم
اگه نور بیاد،
همهچی میتونه تابستون بشه.حتی یه دلِ خستهی معمولی،حتی یه لیوان چای معمولی روی میز چوبیِ اتاق.
آقای قصاب ، اگه بگم زغالی بکش و گوشتشو بهم بده آیا قراره با گوشتش دوباره غمگین شم؟ باید گوشتشو بفرستم کره شمالی ، این همه سگ خوردن سگ سیاه افسردگی منم روش.
ولی وقتی خون زغالی میپاچه رو دست آقای قصاب ممکنه اونم غمش گین شه، زغالی چطوری از بین ببرمت که کسیو آزرده نکنی مادر..
نامه ای به زغالی عزیز 18march.
پت عزیزم سگ سیاه افسردگی؛کاش تو غذات سم بریزم مادر.
روزگارو ازم گرفتی،رنگ هام همه بی رنگ شدن یه لایه ی خاکستری خیلی بزرگ روی مانیای رنگی رنگی رو پوشونده.
چند بار برات استخون مشکلاتمو پرت کنم برات تا ازم دورشی؟ چه بد که صاحبتو میشناسی و برمیگردی بهم یادآوریشون کنی!
نمیشه واگذارت کرد جانم نمیشه؛ اونقدر برای اون آدم اشک خواهم ربخت و غصه خواهم خورد که اونم ناراحته که یهو یه توله سگ سیاه افسردگی از نا کجا آباد میاد ور دلم میشینه تا بزرگش کنم..
نامه ای به زغالی عزیز 2feb .
زغالی عزیز من، مامان جان من خواستم تورو بکشم ولی تصور اینکه خون سیاهت رو زندگیم بشینه و اونو از اینی که سیاه کردی، سیاه تر کنه اینکار رو نکردم.
غذای تو هم گرون شده دیگه هیچ چیز مثبتی برام نزاشتی مادر که بخوام بهش فور کنم و اونو نوش جان کنی.
برو از پیشم ولی ترو پیش یکی دیگه که عذاب وجدانشو بگیرم، برو به اون دنیا ، از پیشم برو.
نامه ای به زغالی عزیز 27feb.
