برای ایرانی «اعصاب داشتن» یه آیتم لوکس محسوب می‌شه.

چه جالب! سال داره تموم میشه بالاخره

+ آقا؟ - بله؟ + شما بابای من را ندیدی؟ او یک رَدای سبز دارد، همیشه برای ما غذا می‌آورد و یک کوله روی پشتش است. - اسمش چیست؟ + نمی‌دانم، هربار پرسیدم، نگفت! - چه کارش داری؟ + می‌خواهم خبر خوشی به او بدهم، خبر کشته‌شدنِ علی را. - از این خبر خوشحال می‌شود؟ + آری مطمئنم او از خوشحالیِ من، خوشحال می‌شود. - مرگِ علی را جلوی او آرزو می‌کردی؟ + آری، همیشه غذا که می‌آورد جلویش علی را نفرین می‌کردم، او هم دست‌هایش را بالا می‌برد و می‌گفت: خدایا مرگ علی را برسان...

من نگویم که خدا بود علی، نه هرگز گر بشر بود خدا، حضرت حیدر می‌شد.

خدایا منو سوسک کن

این چه وضعشه اخههه این چه سمیه اصن

وای

از شدت شوک لال شدم اصن

معنای دعای جوشن کبیر>>>