این داستان؛
عدم تشخیص!
یا شاید ....
علیرضا پناهیان
@Marrdom
نتیجه ی تقابل یک ضعیف با یک قوی یا جنگ است یا تسلیم
صلح وقتی برقرار می شود که دو قوی یا دو ضعیف، مقابل یا کنار یکدیگر قرار بگیرند
قوی، اگر خودش را ضعیف نشان دهد، ضعیف محسوب می شود
کسی که غالبا دم از صلح بزند، ضعیف به حساب میآید، حتی اگر قوی باشد و لاجرم درگیر جنگ می شود، مگر اینکه تسلیم شود
عاقبت و نتیجه ی همراهی با دولت پزشکیان یا جنگ است یا تسلیم!
با وجود پزشکیان در قامت ریاست جمهوری، انتظار وصول به صلح، انتظاری بی جا و خطاست
با ادامه ی ریاست جمهوری پزشکیان؛
باید منتظر قحطی باشیم
منتظر اغتشاش
منتظر نابودی
منتظر ذلت
منتظر بدبختی
منتظر....
پژمان شمس
۱۱ شهریور ۱۴۰۵
@Marrdom
اگر من پایم را کج گذاشتم شما مسئولید اگر نگوئید چرا پایت را کج گذاشتی
امام خمینی:
ما مسئولیم
همهمان مسئولیم
نه مسئول برای کار خودمان
مسئول کارهای دیگران هم هستیم
کُلُّکُم راعٍ وَکُلُّکُم مَسؤولٌ عَن رَعِیَّتِهِ
همه باید نسبت به همه رعایت بکنند
همه باید نسبت به دیگران
مسئولیت من هم گردن شماست
شما هم گردن من است
اگر من پایم را کج گذاشتم، شما مسئولید اگر نگوئید:
چرا پایت را کج گذاشتی؟
همه ی روحانیون باید به او هجوم کنند که چرا بر خلاف موازین؟
سایر مردم هم باید بکنند و نهی از منکر اختصاص به روحانی ندارد
مال همه است
امت باید نهی از منکر بکند
امر به معروف بکند
(صحیفه نور، جلد ۸، صفحه ۴۸)
@Marrdom
🔰 امضای ترامپ پای توافق حس خوبی به آدم میدهد!
🔸وقتی رئیسجمهور دولت تروریست آمریکا رسماً مرگ تفاهمنامه اسلامآباد را اعلام کرد، برای چندمین بار اثبات شد که حساب باز کردن روی آمریکا نتیجهای جز خسارت محض ندارد. اگرچه مذاکرهکنندگان به هر دلیلی این مسیر را رفتند و به بدعهدی ذات آمریکا اذعان داشتند، اما از همان ابتدا روشن بود که آمریکاییها هیچ تفاهمی را اجرا نخواهند کرد.
🔸اظهارات اخیر عباس موسوی، معاون تشریفات دفتر رئیسجمهور که پیش از این در دولت روحانی سخنگوی وزارت امور خارجه بوده است، در برنامه «به وقت ایران»، رونوشتی تمامعیار از همان ادبیات توجیهی و خسارتبار دوران برجام است که نیازمند تأمل جدی است.
🔸موسوی در عجیبترین بخش سخنان خود مدعی شده که «نفس امضای توافقنامه حتی در صورت نقض از سوی طرف مقابل، یک دستاورد محسوب میشود» و «امضای ترامپ پای توافق حس خوبی به آدم میدهد!» این تئوریزه کردن، بیخاصیتترین نوع دیپلماسی است؛ چگونه میتوان «نفس تفاهم» را دستاورد نامید، وقتی بند به بندِ آن زیر پا گذاشته شده و روی کاغذ هم باقی نمانده است؟
🔸همچنین سخنگوی وزارت خارجه دولت روحانی در عین دستاورد تراشیدن برای این توافقنامه، دچار تناقضگویی شده و خودش بر بیاعتباری امضاها مهر تأیید میزند و اذعان میکند: «برایم سخت است که بگویم ولی حقوق بینالملل کاغذ پارهای بیش نیست...»! باید از ایشان پرسید اگر حقوق بینالملل و توافقات، کاغذپارهای بیش نیستند، چطور «نفسِ امضای» یک کاغذپاره دیگر روی دست کشور، دستاورد جا زده میشود؟!
🔸این دستاوردسازیهای خیالی دقیقا از جنس همان «فتحالفتوح» نامیدن برجام است؛ همان برجامی که آمریکا یکطرفه از آن خارج شد، اما دولت روحانی آن را یکطرفه اجرا کرد تا در نهایت در دولت چهاردهم با چکاندن ماشه توسط اروپاییهای خبیث به تاریخ بپیوندد.
🔸از سوی دیگر، تقلیل هدف دیپلماسی به «مدیریت تنش و به تأخیر انداختن شر»، پذیرش رسمی موضع ضعف و دیپلماسی منفعلانه است. صیانت از منافع ملی با رویکرد پدافندی و دلخوش کردن به آرامشهای موقت به دست نمیآید، بلکه دشمن را زیادهخواهتر میکند. همچنین وقتی ایشان استدلال میکند که «طبق متون دینی و سازوکارها، بدعهدی دشمن غیرمنتظره نیست»، باید پرسید اگر بدعهدی دشمن از پیش قطعی است، چرا توافقی امضا میشود که هیچ ضمانت اجرائی محکمی ندارد؟ پیشبینی بدعهدی بدون داشتن ابزار فشار، نه هوشمندی، بلکه عین بیتدبیری است.
🔸ادعای «اقدام در برابر اقدام» و «عدم معامله نسیه» نیز با واقعیت میدان فرسنگها فاصله دارد؛ چرا که وقتی ترامپ یکطرفه زیر میز میزند، این فرمول روی کاغذ باقی میماند. عصر «فتحالفتوح» خواندن سندهای بیخاصیت سالهاست که گذشته و توافقی که نفع ملموس برای مردم نداشته باشد، نه «گام به جلو» بلکه عقبنشینی آشکار است.
#خبر_ویژه
@Kayhan_Online
@Marrdom
▪️رهبر سوم و شرایط جدید -۳
امتناع قطعی مذاکره
مهدی جمشیدی
۱. هیچ راهی جز «جنگ» باقی نمانده است. از آغاز نیز چارهای جز جنگ، در میان نبود. آمریکا، مظهر مطلق استکبار در دورۀ تاریخی کنونی است و با مستکبر، نمیتوان از موضع برابر، گفتگو کرد. در تمام دهههای گذشته، هیچ گفتگویی با آمریکا، نتیجهبخش نبوده است و در همۀ آنها، این ایران بود که گرفتار خسران و خسارت شد. آمریکا، ذات استکباری دارد و این ذات، جوهرۀ سیاست آمریکایی را ساخته است. برایناساس، نباید توقع صداقت و برابری داشت و به تفاهم و مذاکره، دلخوش بود. چنین گفتگوهایی، به تعبیر رئیسجمهور آمریکا، حاصلش چیزی جز یک «تکهکاغذ» بیارزش و صوری نیست که حتی امضای رئیسجمهور آمریکا نیز به آن اعتبار و وجاهت نمیبخشد. در چهارچوب این سیاست، اصل بر خدعه و خیانت است و همۀ مناسبات و معادلات، معطوف به سلطه و استیلا است. فقطوفقط، این «قدرت» است که تعیینکننده است، و حقیقت و فضیلت و اخلاق، هیچ منزلتی ندارند. لیبرالدموکراسی و حقوق بشر، جملگی نیرنگ و فریب هستند و قدرت، امر غالب و نهایی در سیاست تجدّدی است. هرچند آمریکا، یک استثناست و نباید امیدی به حل این ناسازگاری ذاتی داشت، اما تمامیت عالم تجدّد، مبتنی بر «تفرعن» است و کلیت این تمدّن، ریشه در خاک طاغوت و ظلمت و عصیان دارد. نشانههایی که در نوشتههای رهبر سوم به چشم میخورد، حاکی از استقرار چنین رویکردی در ذهن ایشان است.
۲. اگر در پی «بازدارندگی اطمینانبخش» هستیم، باید به «جنگ نهایی» رو بیاوریم؛ جنگی که قطعهقطعه و موردی و جزئی نباشد، بلکه آمریکا را درگیر یک منازعۀ بهشدت ویرانگر کند. ویرانگریِ در حد اعلاست که بازدارندگی میآفریند، وگرنه مواجهات متناظر، ما را در چرخۀ تکرارشونده گرفتار خواهد کرد. باید همۀ بضاعت خویش را به میدان بیاوریم و ناگهان و بیامان، ضربههای دردناک و حیرتانگیز بر پیکر فرعون وارد آوریم. ما تاکنون، فاتح میدان بودیم، اما فتح، همواره بازدارندگی ایجاد نمیکند و طمع تهاجم دوباره را از ذهن دشمن نمیزداید. آنچه که باید اراده کرد، «فتح نهایی» است که همچون نقطۀ عطف، ما را وارد عرصۀ بازدارندگی کند. این امر، محتاج «جنون عاقلانه» یا «غضب دیوانهوار» است تا شوکت و هیبت دشمن درهمشکسته شود و داستان جنگ، پایان یابد. جنگ با مذاکره پایان نمییابد، چون طرف مقابل، نه عهد میشناسد و نه اخلاق. «ناسازگاری ذاتی» و «جنگ وجودی» یعنی دشمن، تا آن لحظه که احساس کند میتواند و امکان دارد، دست از منازعه نمیکشد و جز به زوال و فنای ما راضی نمیشود. تا زمانی که «ضربۀ کاری» بر دشمن نواخته نشود، ما درگیر جنگ بیپایان خواهیم بود و فرسوده خواهیم شد. باید «تصمیم آخر» را گرفت و قطعیت و حتمیت جنگ نهایی را باور کرد. در درون حاکمیت، بسیارند کسانیکه هنوز به این باور دست نیافتهاند و نظام محاسباتِ ذهنیشان، دستخوش اختلالهای لیبرالی و سازشجویانه است. گویا رهبر سوم، به چنین نگاهی دست یافته و بهتدریج، در حال تولید زمینه برای بیان و تثبیت آن است.
۳. لیبرالهای درون و بیرون قدرت، به دلیل اینکه گرفتار بیم و هراس از آمریکا هستند و چشم به امکانهای انقلابی و گشودگیهای ملکوتی ندارند، هیچگاه قانع و همدل نخواهند شد. آنهمه تجربههای تلخ و تاریک برآمده از مذاکرههای بیحاصل، آنها را متنبّه نساخت؛ چنانکه هنوز هم خواهان تفاهم هستند و گمان میکنند که میتوان از طریق مذاکره، به جنگ پایان داد. اجماعسازی با لیبرالها، امر موهوم و نشدنی است. باید از اینان عبور کرد و قاطعانه، بر جنگ تمامکننده اصرار ورزید. ما در تنگۀ زمانی قرار گرفتهایم و نمیتوانیم گذار از این پیچ تاریخی را مشروط به «ارادههای متضاد» کنیم. لیبرالها، نیروی مخرّب و متوقفکنندۀ تاریخ انقلابی هستند، نه نیروی پیشران آن. رهبر سوم، هوشمندانه در حال بسترسازی برای مشروطکردن لیبرالها به طرح جهش تکاملی انقلاب است؛ ایشان میخواهد در چهارچوب یک «بازیسازی کلان»، لیبرالهای قدرتنشین را وادار به تمکین کند. این زمین طراحیشده، در حال شکلگیری است و میرود که ورق را برگرداند. لیبرالها از مواجهات قاطع و جدی رهبر سوم، دچار پریشانی شدهاند و توقع چنین کنشها و واکنشهایی را در آغاز راه و در متن جنگ نداشتند. رهبر سوم، امتداد گفتمان انقلاب است، اما سازکارهای جهشیتر و پرشتابتر را انتخاب کرده و میخواهد جریان غیرانقلابی درون نظام را از سر راه بردارد، اما بهصورتی نامحسوس و نرم. این اراده در رهبر شهید نیز وجود داشت، اما امکانهای تاریخی در آن دوره، چونان امروز نبودند. آن «شهادت عظیم»، گشودگیهای بیسابقهای را در اختیار رهبر سوم قرار داده است و ایشان میخواهد از این قوهها و استعدادها در راستای جهش تاریخی استفاده کند
@Marrdom
1.3M حجم رسانه بالاست
مشاهده در ایتا
یک روح در دو کالبد!
پزشکیان، روحانیِ دیگر است
@Marrdom
پاسخ حضرت آیتالله وفسی به اظهارات اخیر محمد خاتمی و سخنان روز گذشته دکتر پزشکیان در اجلاس:
حضرات «اسلام رحمانی» ما را دعوت به صلح و بازگشت به تفاهمنامه میکنند، حتی در برابر دشمنِ متجاوز و بدعهد!
ورود افراد جاهطلب و سادهلوح در این میدان مصلحت نیست.
بسم الله القاصم الجبّارین
صلح؟!
أُذِنَ لِلَّذِينَ يُقَاتَلُونَ بِأَنَّهُمْ ظُلِمُوا ۚ وَإِنَّ اللَّهَ عَلَىٰ نَصْرِهِمْ لَقَدِيرٌ
صلح، تسلیم در برابر تهدید، پذیرش زور و قلدری یا امضای تعهدات ذلتبار نیست. قرآن کریم راه صلح را نمیبندد، اما صلحی شرافتمندانه در کنار قدرت، عزت و آمادگی.
«وَإِن جَنَحُوا لِلسَّلْمِ فَاجْنَحْ لَهَا وَتَوَكَّلْ عَلَى اللَّهِ»
بله، اگر بر فرض دشمن واقعاً به صلح گرایش پیدا کرد، راه صلح گشوده است؛ اما قرآن، پیش از آن، فرمان اقتدار و آمادگی میدهد:
«وَأَعِدُّوا لَهُم مَّا اسْتَطَعْتُم مِّن قُوَّةٍ ... تُرْهِبُونَ بِهِ عَدُوَّ اللَّهِ وَعَدُوَّكُمْ»
این دو آیه در کنار یکدیگر، منطق قرآن را به تصویر میکشد:
قدرت برای بازدارندگی؛ آمادگی برای جلوگیری از تجاوز؛ و صلح، نه از سر ضعف و ذلت پذیری، بلکه از موضع قدرت و عزت.
مسئله مخالفت با صلح یا مذاکره نیست؛ مسئله، صلح از موضع ضعف و اعتماد بیضمانت به دشمن بدعهد آمریکایی صهیونیستی جنایتکار است.
بارها و بارها تجربه تاریخی نشان داده هرگاه دشمن احساس کند هزینه تجاوز ناچیز است، وسوسه تجاوز دوباره افزایش مییابد. صلح پایدار زمانی معنا دارد که دشمن بداند نقض عهد، تعرض و تجاوز، برای او هزینهای سنگین، واقعی و بازدارنده خواهد داشت.
نسخه اسلام رحمانی یا همان ستون پنجم؟!
باید میان رحمت اسلامی و تسلیم در برابر دشمن تفاوت گذاشت.
اسلام، دین رحمت است؛ اما رحمت به معنای خلع سلاح در برابر متجاوز یا پذیرش ظلم نیست.
حضرات «اسلام رحمانی» ما را دعوت به صلح و بازگشت به تفاهمنامه میکنند، حتی در برابر دشمنِ متجاوز و بدعهد!
قرآن کریم خشونت کور را نمیپذیرد و نه اسلامِ تسلیم را؛ بلکه مؤمن را به عزت، مقاومت، آمادگی و عدالت فرا میخواند:
«وَلَا تَهِنُوا وَلَا تَحْزَنُوا وَأَنتُمُ الْأَعْلَوْنَ إِن كُنتُم مُّؤْمِنِينَ»
بحث ما جنگطلبی نیست؛ سخن این است که صلحطلبی نباید به اسم رحمانیت، به ابزاری برای وادادگی تبدیل شود.
پیام صلح به دشمن، نباید به نحوی باشد که موجب برداشت ضعف در جبهه مقاومت نماید؛ و یا به فرصتی برای تجدید قوا و آمادهسازی تجاوزهای بعدی تبدیل شود.
بنابراین تا هنگامی که تهدید جدی وجود دارد، اولویت باید حفظ آمادگی، تقویت قدرت دفاعی، افزایش هزینه سنگین برای دشمن آمریکایی صهیونیستی و بازدارندگی و جلوگیری از محاسبه غلط دشمن جنایتکار باشد.
اگر روزی با اجازه ولی امر مسلمین مذاکرهای شکل گرفت، مذاکره باید محصول قدرت و ایستادگی باشد، نه نتیجه ترس، فشار و فرسودگی.
صلح واقعی و مذاکره را نفی نمیکنیم؛ ولی مذاکره از موضع وادادگی را هم نمیپذیریم.
قطعا مذاکرهکنندگان دانا، متعهد و دلسوز را پشتیبانی میکنیم اما ورود افراد جاهطلب و سادهلوح در این میدان مصلحت نیست.
به هر حال صلح و مذاکره هنگامی معنا پیدا میکند که دشمن جنایتکار بداند تجاوز و نقض عهد، برای او هزینهای بسیار سنگین خواهد داشت.
«يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا اصْبِرُوا وَصَابِرُوا وَرَابِطُوا وَاتَّقُوا اللَّهَ لَعَلَّكُمْ تُفْلِحُونَ»
یاعلی
۱۱ شهریور ۱۴۰۵
@Marrdom
علیف دوستِ نتانیاهو است
دوستِ دشمنِ تو، دشمن تو است
نتانیاهو دشمنِ ایران است
پس علیف دشمن ایران است
علیف دوستِ نتانیاهو است
پزشکیان، دوستِ علیف است
دوستِ دشمنِ تو، دشمن تو است
علیف دشمنِ ایران است
پس پزشکیان دشمنِ ایران است
@Marrdom
عدم نظارت بر عملکرد دولت، باعث فساد میشود
خصوصا این که دولت، شلخته و بی برنامه باشد
پزشکیان تنها کاندیدای ریاست جمهوری در تاریخ ایران بود که صلاحیتش تایید شد، در حالی که خودش اقرار می کرد که هیچ برنامهای ندارد
پس از شروع جنگ رمضان و شهادت رهبری، دوران نظارت مجلس شورای اسلامی هم در کشور به پایان رسید و از آن زمان، وزرا و مجموعه ی دولت با فراغ بال هر کاری دوست دارند می کنند و در صورت تمایل، اصلا کاری نمی کنند
بار کج به منزل نمی رسد و شواهد و قرائن نشان می دهد که ایران با وجود این دولت، توان گذر از چالشهای جدی را نخواهد داشت و به سرمنزل مقصود نمی رسد
نرخ تورم عجیب و غریب در ماههای اخیر، مثبت ادعای ما راجع به عدم کفایت رئیسجمهور است، ولی باز هم دو مورد کوچک از خطاهای بزرگ و شلختگی و بی برنامگی دولت پزشکیان، در قالب دو کلیپ کوتاه در بالا به عنوان سند، بارگذاری شده است
@Marrdom
6.6M حجم رسانه بالاست
مشاهده در ایتا
هر دم از این باغ بری میرسد!
برگزاری یک جلسه صنفی دانشجویی با حضور مهدی قاسمی، مشاور اقتصادی وزیر، در شرایطی که در آن، حضور دانشجویان مکشفه بهصورت رسمی پذیرفته شده است
پ ن:
آقایانِ روشنفکر گفته بودند که مشکل بی حجابی با بگیر و ببند، حل نمیشود و فقط باید کار فرهنگی کرد، منتها ما باور نمی کردیم
ببخشید که خیلی بدبين بودیم!
البته عیب ندارد
در عوض قیمت دلار از مرز ۲۲۰ هزار تومان گذشت و سکه ی امامی هم رکورد ۲۳۰ میلیون تومان را شکست
@Marrdom