🖼 آیا برای اسرائیل می‌سازند؟ ⚡️ کانال خبری اسرائیلی המיטב(همیطاو) با انتشار تصاویری نوشت: ➕ بر اساس داده‌های اوسینت در ماه‌های اخیر فعالیت ساخت‌‌وساز پیشرفته‌ای با ماهیت نظامی در فرودگاه باربارا در سومالی‌‌لند تسریع شده است. ➕ بر اساس تصاویر ماهواره‌ای، در این فرودگاه ۱۲ آشیانه زیرزمینی ساخته می‌شود که برای هواپیماهای جنگنده و پهپادها در نظر گرفته شده‌‌اند. ➕ سومالی‌لند هواپیمای جنگنده ندارد و احتمالاً پهپاد هم ندارد. ✅ @Masaf

📸 نیروهای امنیتی سوریه رئیس شورای اسلامی علوی در طرطوس را بازداشت کرده و منع رفت‌وآمد اعلام کردند 🔸 بنا به اعلام مرکز موسوم به «دیدبان حقوق بشر سوریه»، نیروهای امنیت عمومی سوریه، شامگاه یکشنبه شیخ علی هلهل رئیس شورای اسلامی علوی در استان طرطوس را بازداشت کردند. ✅ @Masaf

🖼 چین اعلام کرد تمرینات نظامی گسترده‌ای به نام «ماموریت عدالت ۲۰۲۵» در اطراف تایوان برگزار خواهد کرد! 🔴 باتوجه به چینش‌های انجام‌شده، تایوان توسط ارتش چین کاملا محاصره شده است! ✅ @Masaf

🔊 صنعت جاسوسی اسرائیل؛ از فلسطین تا ۱۰۲ کشور جهان! 🔹 تحقیقی مفصل از وب‌سایت عربی‌پست نشان می‌دهد که ابزارها و فناوری‌های جاسوسی و نظارت ساخت اسرائیل دست‌کم در ۱۰۲ کشور جهان مورد استفاده قرار گرفته‌اند؛ آماری که بیش‌از نیمی از کشورهای دنیا را دربرمی‌گیرد. 🔹 بر اساس این گزارش، بیشترین استفاده در آسیا (۳۵ کشور) ثبت شده و پس‌از آن اروپا (۳۱ کشور)، آفریقا (۲۰ کشور)، آمریکای شمالی (۸ کشور) و آمریکای جنوبی (۷ کشور) قرار دارند. 🔹 نکته مهم این است که این فناوری‌ها را حتی در کشورهای دموکراتیک نیز با عناوینی مثل «امنیت» و «مبارزه با جرم و تروریسم» استفاده کرده‌اند. 🔹 شرکت‌هایی مانند NSO Group (سازنده بدافزار «پگاسوس») و Cellebrite از برجسته‌ترین بازیگران این صنعتند؛ NSO در حداقل ۵۱ کشور و Cellebrite در ۵۰ کشور فعالیت داشته است. 🔹 گزارش تأکید می‌کند فلسطینی‌ها نقش «آزمایشگاه میدانی» این فناوری‌ها را داشته‌اند؛ ابزارهایی که بعداً به بازار جهانی صادر شده‌اند. 🔹 نکته قابل‌توجه دیگر، ارتباط مستقیم بنیان‌گذاران این شرکت‌ها با واحدهای اطلاعاتی ارتش اسرائیل، به‌ویژه واحد ۸۲۰۰ است. ✅ @Masaf

▶️ وقتی «سگ» جای «فرزند» را می‌گیرد؛ پروژه‌ای علیه خانواده ◀️ سال‌هاست برخی رسانه‌ها مثل من‌وتو، سبک زندگی‌ای را تبلیغ می‌کنند که در آن حیوان جای فرزند می‌نشیند. ◀️ جریانی که فمنیست‌ها پشتش ایستاده‌اند و هدف نهایی‌اش تضعیف خانواده است. ◀️ اصطلاح «حیوان خانگی» هم بیشتر یک واژه‌سازی برای سود صنعت پِت است؛جایی که عواطف انسانی، ابزار تجارت می‌شود. ✅ @Masaf

📹 حیف شد که به افتخار یهودستیزی نرسیدم! 🟢 «یهودستیزِ سال» عنوانی است که هر سال یک گروه آمریکایی به فردی می‌دهد که به‌زعم آن‌ها بیشترین گفتار یا رفتار «یهودستیزانه» داشته است. 🔵 در فهرست امسال، این عنوان به "تاکر کارلسون" مجری معروف آمریکایی، رسیده است. 👤 «گلِن گرینوالد» روزنامه‌نگار شناخته‌شده‌ آمریکایی که خودش هم یهودی است، در واکنش به این موضوع با لحنی کنایه‌آمیز می‌گوید: ✏️ امسال من در فهرست «یهودستیزِ سال» نیستم و راستش را بخواهید از این بابت دلخورم؛ چون برای رسیدن به این افتخار زحمت زیادی کشیده‌ام! ✏️ مشکل اینجاست که در این رقابت، اصولاً اجازه نمی‌دهند یهودی‌ها نامزد شوند تا جایگاه خودشان را به‌عنوان «یهودستیزِ سال» به‌دست بیاورند. ✏️ و باید پذیرفت مسابقه‌ای که یهودی‌ها را کنار می‌گذارد، بوی یهودستیزی می‌دهد! ✅ @Masaf

🌅 ترامپ در ۱۱ ماه گذشته ثروت خودش را سه برابر کرده است 👤 سناتور «برنی سندرز» نوشته است: ✏️ ثروت دونالد ترامپ از زمانی که رئیس‌جمهور شد، تقریباً سه برابر شده است، که عمدتاً توسط سرمایه‌گذاری‌های کریپتو که توسط دولت‌های خارجی تأمین مالی شده‌اند، پیش رانده شده است. ✏️ ما به رئیس‌جمهوری نیاز داریم که برای بهبود زندگی میلیون‌ها نفری کار کند که نمی‌توانند هزینه غذا، مسکن یا مراقبت‌های بهداشتی را تأمین کنند، نه کسی که خودش را غنی کند. ✅ @Masaf

🎥 واکنش زلنسکی وقتی که ترامپ گفت: «پوتین قلباً دوست دارد موفقیت اوکراین را ببیند» ✅ @Masaf

▶️ بن‌بست عثمانی‌گری آنکارا در سوریه/ معترضان سوری پرچم ترکیه را به آتش کشیدند ✍ در یک دهه اخیر، سیاست خارجی ترکیه بیش‌از آنکه بر محاسبه‌ای واقع‌گرایانه از توازن قدرت استوار باشد، بر نوعی دیپلماسی رؤیاپردازانه بنا شده است. ⬅️ رجب طیب اردوغان و دستگاه فکری‌امنیتی پیرامون او، افول هژمونی بلامنازع آمریکا، فرسایش نظم لیبرال غربی و بازگشت سیاست قدرت را نشانه‌ای از گشایش فضا برای بازیگرانی میدانند که می‌توانند فراتر از وزن سنتی خود نقش‌آفرینی کنند. ⬅️ در این روایت، ترکیه دیگر یک قدرت متوسط حاشیه‌ای نیست بلکه وارث طبیعی ژئوپلیتیک عثمانی و بازیگری است که مأموریت تاریخی آن محدود به مرزهای جغرافیایی کنونی‌اش نمیشود. ⬅️ در همین رابطه مجله آمریکایی فارن‌افرز در مقاله‌ای باعنوان «توهمات امپراتوری اردوغان» به این موضوع پرداخت که این جاه‌طلبی‌ها بیش‌از آنکه بر ظرفیت‌های واقعی ترکیه استوار باشد، بر خوانشی خوش‌بینانه و گزینشی از نظم چندقطبی بنا شده است. ⬅️ ترکیه اگرچه توانسته حضور نظامی و امنیتی خود را در پیرامونش گسترش دهد، اما از نظر اقتصادی، نهادی و سیاسی فاقد زیرساخت لازم برای تبدیل این حضور به هژمونی پایدار است. ⬅️ آنکارا در عمل نه به‌عنوان یک قطب مستقل بلکه به‌عنوان بازیگری در حال مانور میان چند مرکز قدرت ظاهر شده است؛ وضعیتی که هم فرصت می‌آفریند و هم هزینه‌های فزاینده به‌همراه دارد. ⬅️ سوریه به مهمترین میدان آزمون این رویکرد بدل شده است. پس‌از سقوط بشار اسد ترکیه کوشید خود را معمار نظم جدید سوریه معرفی کند؛ نظمی مبتنی بر یک دولت مرکزی همسو با آنکارا، مهار ساختارهای کردی و بیرون‌راندن نفوذ ایران. ⬅️ این پروژه کاملاً با منطق اردوغان از جهان چندقطبی هم‌خوان است؛ جهانی که در آن ایالات متحده دیگر حاضر نیست هزینه‌های مستقیم نظم‌سازی را بپردازد و قدرت‌های منطقه‌ای ناچارند خلأها را پر کنند. ⬅️ ترکیه با تکیه بر نفوذ امنیتی و حضور نظامی تلاش کرد سوریه را به محور نظم منطقه‌ای مطلوب خود بدل سازد. ⬅️ اما این تلاش به‌سرعت با محدودیت‌های سخت برخورد کرد؛ محدودیت‌هایی که بیش‌از همه در تقابل فزاینده با رژیم صهیونیستی آشکار شده است. ⬅️ اسرائیل که تلاش میکند پس‌از تحولات اخیر خود را به‌عنوان هژمون امنیتی شام معرفی کند، اساساً با شکل‌گیری سوریه‌ای قدرتمند و همسو با ترکیه مخالف است. ⬅️ درحالی‌که آنکارا به‌دنبال دولتی متمرکز در دمشق است، تل‌آویو ترجیح می‌دهد سوریه ضعیف، غیرمتمرکز و چندپاره باقی بماند تا هرگونه تهدید بالقوه علیه مرزهای شمالی‌اش مهار شود. ⬅️ همین تضاد بنیادین، ترکیه و اسرائیل را وارد نوعی رویارویی ساختاری کرده که صرفاً با مدیریت تاکتیکی از درگیری مستقیم جلوگیری شده است. ⬅️ در این چهارچوب است که تلاش‌های جدید آنکارا برای بازتنظیم روابط منطقه‌ای معنا پیدا میکند. ⬅️ وب‌سایت میدل‌ایست در گزارشی صریح می‌نویسد: «ترکیه برای کنترل خطر فزاینده اسرائیل علیه آنکارا، تلاش می‌کند روابط تهران با دمشق را احیا کند.» ⬅️ به نوشته این رسانه، اردوغان در سفر قریب‌الوقوع خود به تهران خواهد کوشید جمهوری اسلامی ایران را متقاعد کند که با دولت جدید سوریه روابط برقرار کند و در مقابل، آنکارا پیشنهاد داده است «رادارهایی در خاک سوریه مستقر شود که به ایران امکان دهد حملات احتمالی اسرائیل را زودتر شناسایی کند؛ رادارهایی که پس‌از سقوط بشار اسد توسط اسرائیل منهدم شده بودند.» ⬅️ میدل‌ایست همچنین هشدار میدهد که نگرانی ترکیه تنها به سوریه محدود نیست. این رسانه به توافق‌های همکاری راهبردی اخیر اسرائیل با یونان و قبرس اشاره می‌کند و می‌نویسد آنکارا این محور را تهدیدی بالقوه علیه منافع راهبردی خود در آینده می‌بیند. ⬅️ در همین حال، اختلاف نظر در داخل حاکمیت ایران درباره سوریه نیز بخشی از معادله است؛ جایی که به تعبیر میدل‌ایست، برخی سیاست‌مداران ایرانی از احیای روابط با دمشقِ جدید به دلایل عمل‌گرایانه حمایت می‌کنند، اما گروهی دیگر بر این باورند که برقراری روابط دیپلماتیک با ساختار جدید قدرت در سوریه به‌دلیل پیشینه آن «قابل توجیه نیست». ⬅️ افزون بر این، حمایت ترکیه از جمهوری آذربایجان – کشوری که در درگیری‌های اخیر علیه ایران نقش داشته – یکی دیگر از گره‌های حل‌نشده در هرگونه نزدیکی راهبردی تهران و آنکارا به شمار می‌رود. ⬅️ آنچه از مجموع این تحولات برمی‌آید، این است که دیپلماسی ترکیه در جهان چندقطبی، بیش‌از آنکه نشانه ظهور یک قدرت مسلط باشد، بازتاب تلاش پرهزینه یک قدرت متوسط برای مهار تهدیدات هم‌زمان و پرکردن خلأهای نظم در حال فروپاشی است. ⬅️ سوریه به‌جای آنکه سکوی پرتاب نظم به رهبری ترکیه باشد، به میدان تلاقی رقابت‌ها، موازنه‌ها و محدودیت‌هایی تبدیل شده که شکاف میان رؤیای امپراتوری‌گونه اردوغان و واقعیت‌های سخت ژئوپلیتیک را آشکار می‌کند. 👤 مجید افشار ✅ @Masaf