مَن دَر این گوشه که اَز دنیا بیرون است ؛ آفتابی به سَرَم نیست . از بهآران خَبَرَم نیست .

ره چنآن بسته که پرواز نِگَه ، در همین یِک قدمی می‌ماند . کورسویی ز چراغی رنجور قصه پرداز شب ظلمانی‌ست ... نفسم میگیرد .

آنچه می‌بینم دیوار است . آه این سخت سیاه آن چنان نزدیک است ، که چو بَر می‌کِشَم از سینه نَفَس نَفَسم را بَر می‌گردانَد .

آفتابی هَرگِز گوشه چِشمی هم ، بر فراموشیِ این دَخمه نینداخته است .

که هوا هم اینجا زندانی‌ست ! هرچه با من اینجاست ، رنگ رُخ باخته است .

اَندَر این گوشه خاموش شده ، کز‌دم‌سردش هر شَمعی خاموش شده ؛

باد رَنگینی در خآطر‌ِمن گِریه می انگیزد ارغَوانم انجاست ارغَوانم تنهاست ارغوانم...دارد می‌گرید !

چون دل من که چنین خون آلود هر دم از دیده فرو میریزد .

ارغوان این چه رازی‌ست که هر بار بَهار با عزایِ دلِ ما می‌آید؟

ارغوانِ خوشه خون بامدادان که کبوترها بر لب پنجره باز سحر غُلُغله می‌آغازند ، جآن گُل رنگِ مرا بر سر دست بگیر …

که زمین هر سال از خونّ پرستوها رنگین است ؟ وین چنین بر جِگرِ سوختگان دآغ بر دآغ می‌افزاید؟

به تماشاگَهِ پرواز ببر . آه ! بشتاب که هم پروازان ، نگران غم هم پروازند ...