میانجی که بالای تپه است،می‌گوید:بچه ها،از کناز ماشین تاو داره دو بلند میشه!نکنه افتاده اونجا؟

-شاید باز عارف هوس نسکافه کرده و آتیش روشن کرده!

+نه همه دارن میرن اون سمت!گردو و خاک غلیظی هم به پا شده.

نگاهی هراسان بین شان ردوبدل می‌شود.به سمت دامنه ی تپه میروند تا به محل حادثه برسند...

ارجمند فر زانو می زند روی شن.غذا ها ریخته شده؛ظرف های غذا با ترکش سوراخ شده؛سیب ها تیکه تیکه و به هر طرف پرت شده...

یکی با بغض می گوید: این سفیدی ها چیه؟

چندسر باهم خم می شود.یکی بغض می ترکاند: -تیکه های استخونشونه!

گریه های مردانه ای توی دشت پخش می شود.استخوان هارا جمع میکنند؛دست های مشغول کندن چاله میشوند و استخوان هارا توی چاله میریزند.

هوهوی باد می پیچد لای آوای غمگین.شن ریزه ها در هوا می چرخند؛انگار یه گله اسب در حال دویدن باشند...

تیکه ای از زندگی نامه ی شهید مدافع حرم بابک نوری هریس : )