یک لحظه وقت داد ببوسم لبان او؛ آن‌لحظه‌ام ز بخت بدم عطسه‌ام گرفت!

چیزی از فرقِ سرش به سرعت پایین آمد. از چشم‌هایش بیرون زد، گلویش را خراشید و توی دلش فروریخت. این؛ شکل طبیعیِ چیزی بود، که بعدها فهمید غصه‌ است! -فریباوفی

غم‌گینم. مثل ابر پر بارانی که زمینی برای باریدن ندارد؛

به کجاها بَرَد این امید ما را.. -فریدون‌مشیری

آن پاسخ‌های بی‌رحمانه را فراموش نکن. به یادشان بیاور تا دلتنگ نشوی.! -محموددرویش

طفلکم! به دور آن دستانِ کوچک زخمی‌ات بگردم. نمیدانم. نمیدانم که الان برای روزهای محاصره آب و غذایی که پشت سر گذاشتی غصه بخورم ، یا برای آن تکه نانی که مشخص نیست به دهانت رسید یا پس از انفجار بیمارستان در خونِ رقیق‌ت در کنار بدن کوچکت شناور شد... نمیدانم برای سوالات در ذهنت غصه بخورم ، که چگونه آدمی‌زاد میتواند انقدر بی‌رحم و سنگ‌دل باشد؟ یا برای آن چند پیراهن دیگری که باید پاره میکردی در این دنیا. نمیدانم برای عمر گل‌گونت غصه بخورم یا برای صدای انفجارهایی که بجای زمزمه‌یِ لالایی ، در گوش‌هایت طنین انداز میشد. تنها چیزی که میدانم این است که میانِ تمام اتفاقات این جهان ، امشب مظلومیتت پر رنگ‌تر از همیشه رسانه‌ای شده. مانند پتکی شده در سر معاندها ، بغض شده در گلوی ما ، اشک شده در چشمان تمام جهانیان ، قدرت شده در مشت‌های هموطنانت ، که اگر بودی ، همه‌یِ ما تمام قد برای شجاعتت می‌ایستادیم و بر دستان زخمی‌ات که حالا با سردی و رنگ خون غسل داده شده ، بوسه می‌زدیم ای فرزندِ فلسطین!

افتادی از چشمم ، مثل همون اشکایی ک دیدی و بی تفاوت رفتی .