از آقا سید پرسیدم: خوشحال میشید اگه بیایم خونتون مجلس روضه؟ یه مکث کردن و گفتن: خوشحال میشن! چقدر توی روز مرگی هامون به فکر خوشحال شدن همه بودیم به جز اونایی که واقعا مهمن و همیشه حواسشون بهمون هست.

پدر و مادرِ من خیر ببینند حسین ك مرا نوکر ِدربار ِتو، بار آوردند...

من بسیار آدمِ؛ شاید دلش نخواد باهام حرف بزنه پس اگه دلش بخواد خودش تکست میده‌ ای هستم.

دوست‌دارم‌باعلی‌همسایه‌باشم‌تا‌ابد درنجف‌گم‌میشوم‌دیگرمرا‌پیدانکن...

نوجوان نمیتواند عاشق نشود...

مسئله اصلی این است که عاشق چه کسی بشود.

من برات کاری نکردم ولی خب برا تو کم گریه نکردم...

ما را که به هیچ میفروشند ای خواجه نمیخری غلامی...

-

تو بیا و سری به دلم بزن...

به هوش بودم از اول، که دل به کس نسپارم شمایل تو بدیدم، نه عقل ماند و نه هوشم...

آره خب روز پسر مبارک؛ ولی ما خیلی وقته دیگه مرد شدیم. خیلی زود تر از اون چیزی که فکر کنیم وارد جامعه شدیم و بیشتر از اون چیزی که لازم بود رو درک کردیم. با حدود ۲ دهه زندگی: خیلی از آدما رو از دست دادیم یه بیماری وحشتناک دیدیم جنگ دیدیم انواع گرونی ها رو دیدیم و خیلی اتفاقات دیگه... و اینکه از اول عادت کردیم که انتظار نداشته باشیم کسی روزمون رو تبریک بگه.