‎صبح آمد و علامت مصقول بر کشید ‎وز آسمان شمامهٔ کافور بر دمید ‎گویی که دوست قُرطهٔ شَعر کبود خویش ‎تا جایگاه ناف به عمدا فرو درید ‎در شد به چتر ماه سنانهای آفتاب ‎ور چند جِرم ماه سر اندر سپر کشید ‎خورشید با سهیل عروسی کند همی ‎کز بامداد کِلّهٔ مصقول بر کشید ‎وان عکس آفتاب نگه کن ؛ علم علم ‎گویی به لاژورد می سرخ بر چکید ‎یا بر بنفشه‌زار گل نار سایه کرد ‎یا برگ لاله‌زار همی بر چکد به خوید ‎یا آتش شعاع ز مشرق فروختند ‎یا پرنیان لعل کسی باز گسترید ‎جام کبود و سرخ نبید آر، کآسمان ‎گویی که جامهای کبود است پُر نبید ‎جام کبود و بادهٔ سرخ و شعاع زرد ‎گویی شقایق است و بنفشه‌ست و شنبلید ‎چون خوش بود نبید بر این تیغ آفتاب ‎خاصه که عکس او به نبید اندرون فتید ‎آن روشنی که چون به پیاله فرو چکد ‎گویی عقیق سرخ به لؤلؤ فرو چکید ‎وان صاف می که چون به کف دست بر نهی ‎کف از قدح ندانی، نی از قدح نبید —کسایی🎈 #یک_فنجان_شعر

فردا هم دوتا شعر میذارم ک جبران این چند روز ک نبودم بشه🤍

:)

…

…

…

…

چترها را باید بست زیر باران باید رفت فکر را، خاطره را، زیر باران باید برد با همه مردم شهر ، زیر باران باید رفت دوست را، زیر باران باید دید عشق را، زیر باران باید جست زیر باران باید با زن خوابید زیر باران باید بازی کرد زیر باران باید چیز نوشت،حرف زد،نیلوفر کاشت زندگی تر شدن پی در پی زندگی آب تنی کردن در حوضچه اکنون است. رخت ها را بکنیم: آب در یک قدمی است روشنی را بچشیم شب یک دهکده را وزن کنیم، خواب یک آهو را گرمی لانه لک لک را ادراک کنیم روی قانون چمن پا نگذاریم در موستان گره ذایقه را باز کنیم و دهان را بگشاییم اگر ماه در آمد و نگوییم که شب چیز بدی است و نگوییم که شب تاب ندارد خبر از بینش باغ و بیاریم سبد ببریم این همه سرخ، این همه سبز —سهراب سپهری🍂 #یک_فنجان_شعر