هدایت شده از ܢܚߊیܢ̣ߊܝ̇ߺـ|𝓢𝓪𝔂𝓮𝓫𝓪𝓷
دلتنگ ک بشوی،با هر نشانه ای یاد او می افتی،یاد او می کنی و گلویت آبستن بغض است و مگر با گریستن،فارغ نمی شود...
دلتنگی تو را سست میکند،آنقدر سست ک پذیرای همه ی درد های جهانی و آنقدر ضعیف ک حتی خودت ب خودت ضربه های سهمگین می زنی.
قلبت پر از خنجر هایی می شود ک فرو می روند و بیرون نمی آیند...