من واقعا نیاز دارم که خانوادمو ول کنم و دیگه هیچ وقت پیششون برنگردم.

دلسوزی برای خانواده کاملا کار اشتباهیه که هر بار انجامش میدم چون در نهایت اونا همه ی حال بدشون اوکی میشه و این منم که تیکه پاره یه گوشه نشستم و نمیتونم برای روانم کاری انجام بدم و اونا هم هر بار بدتر میکنن و به چپ مبارکشونم نیست که چه بر سر ما آوردن.

از هر چیزی که مربوط به خانوادست متنفرم. متنفر.

همین الان میخوام بزنم زیر گریه از زندگی مزخرفی که دارم و روز شتی ای که بقیه برام ساختن

nobody knows, nobody cares, nobody sees

و در نهایت هنوزم دلم براشون میسوزه و هنوزم روانم نابوده.

و اما کی دلش برای ما میسوزه؟..

خیلی وقته که کاردستیامو برا خودم نگه نمیدارم تا یادآور این نشم که قرار نیست به اون چیزی که بچگیام آرزوم بود برسم.

بی پایان بی پایان بی پایان..

یه سری حال بدا ام میان که دیگه نرن

جوری که نه ماه حال خوبو میتونن توی دو ماه نابود کنن