خیلی وقته که کاردستیامو برا خودم نگه نمیدارم تا یادآور این نشم که قرار نیست به اون چیزی که بچگیام آرزوم بود برسم.
شبایی که تصمیم میگیری خودتو بندازی جلوی ماشینا و بگی کی به کیه؟ دنیا رو ولش کن و فقط بمیر.
فقط بمیر تا جسدت برسه به خانوادت و هم تو راحت شی هم اونا
دلم میخواد به یه سریا بگم من حتی با شادیای فیکمم اوکیم ولی میشه منو نندازین توی غمای واقعیم؟
کاش میشد هر شب هر شب
بیخیال دنیا
میرفتیم میدوییدیم تو خیابونا
بی هدف
کاش میشد انقد میخندیدیم که یکی سرشو از پنجره بیرون بیاره بگه بیناموسا ساعت یک نصف شبه خفه شید.