پسر من خیلی وقته غمگینم.

غمگین و ناراحتم. از همه چیز.

لس چه آنجلسی؟ ما کاریشون نداشتیم خودشون سوختن

بچه های فلسطین روزانه دارن کشته میشن- یه عده مدعی انسانیت: وا خب کشور اونا به ما چه؟ میمیرن که میمیرن دو روز بعد لس آنجلس که داره آتیش میگیره همون یه عده: دارن آتیش میگیرن بمیرم الهی😭 واقعا بمیرید الهی.

بعد از ۲۳ تا فروپاشی روانی و پاره کردن کتاب و خوندن ده صفحه به زور، تعطیلمون کردید؟ ممنون من دیگه نوش دارو بعد مرگ بروکم🙏🏻

فهمیدم الان غمم ربطی به درس نداره و وضعیت خراب تر از اونیه که فکر میکردم

شاید باید اطرافیانمو بکشم؟

من بعد از کشتن اطرافیان: عه بازم خوب نش-

انگار این من نیستم که داره بزرگ میشه هر سال فقط فشارای روانیم داره بزرگتر میشه

نمیتونم نسبت به اتیش سوزی آمریکا ترحم نشون بدم. نه حداقل تا وقتی که یه عده خونوادشونو توی اتیش توپ های آمریکایی از دست دادن و خودشونم دارن از سرمایی که میمیرن که آمریکا با گرفتن خونه هاشون باعثشه. نصف ساحل لس آنجلس ویلاهای تفریحی هموناییه که درخت پولشون از خون مظلومین دنیا آبیاری میشه این متن رو شاید من نوشته باشم ولی فکر میکنم خیلیا همین متن رو توی مغزشون دارن.

دلم ازین میسوزه که این ماشین ها و خونه هایی که هر کدوم میلیون ها دلار قیمتشه و دزدیده شده از پول ملتهاییه که بانک مرکزی آمریکا میلیارد میلیارد پولشونو بلوکه کرده داره میسوزه