و الان دارم از استرس سکته میکنم و فقط با کوچکترین اتفاق و حرف و لحظه ها تشدید میشه.

وسط خیابون با معاون مدرسمون چشم تو چش شدم (فک کنم منو نشناخت)

تهران واقعا کوچیکه

من در حال غیب شدن بعد از دیدنش-

امروز هیچ کاری نکردم فقط مثل یه افسرده‌ی طفلکی هیچ کاری نکردم، هیچ چیزی برای ناراحتی و افسردگی وجود نداره اما من امروز اینطوری بودم بغض و انفعال یه همچین روزایی متوجه میشم که هیچکسو ندارم، حتی اگه از ناراحتی بمیرمم کسی ککش نمیگزه به خاطر همینه که اتفاقا همین حال بد و روز پر از ناراحتی بهونه ای میشه برای اینکه دوباره بلند شم به زندگیم برسم، چون هیچکس براش مهم نیست که من چمه و چکار میکنم میتونم انتخاب کنم که فقط مثل یه بدبخت زندگی کنم و برای هیچکس مهم نباشه، یا احساس کنم مهمترین آدم دنیام و زندگی کنم و بازم برای هیچکس مهم نباشه و تا الان دومی رو انتخاب کردم امیدوارم هیچوقت نرسه که گزینه اول رو انتخاب کنم

این حس لعنتی.

نباید اون چیزی که نباید بشه.

اینو اینجا میگم تا یادم بمونه باید خودمو نگه دارم. باید. باید. باید.

همین چند قطره اشک و چیزی که توی ذهنم این بار به صورت یه فکر واقعی چرخید نباید همه چیو خراب کنه نباید.

اینم از اولین حال بد وحشتناک امسال.

تو این وضعیت سفر؟ لعنتیا سفر؟ اونم با خانواده؟

امیدوارم تا قبل از اینکه راه بیوفتیم مرده باشم اینجوری شاید بقیه بهانمو برای نیومدن درک کنن.