کم کم دارم قبول میکنم که کسی نمیتونه منو تحمل کنه و شاید لیاقتم اینه ک همیشه تنها بمونم .

؛

آدم های مبتلا به رنجی عمیق وقتی که شاد هستند، بزرگی رنجشان معلوم می‌شود طوری به شادی می‌چسبند که انگار از سر حسد می‌خواهند بغلش کنند و خفه‌اش کنند . - آلبر کامو .

-

میخوام جلو همتون اعتراف کنم . همش یه بازی بوده من قوی نیستم صرفا چون بازیگر خوبی ام دلیل نمیشه هرکار دلتون خواست بکنید باهام . منم نیاز داشتم پناه داشته باشم ؛ اما این نیازو فراموش کردم .. تا بتونم کسی ک برام مهمه رو بلند کنم بشم یه پناه واسش . ولی بد شد .. بدتر شد . هروقت ک زخم خوردم یاد نیازم افتادم . منم قبلا یه امن داشتم :) ولی از دستش دادم . افتادم زمین . ولی بعدش .. از همون موقع بازیگریم شروع شد . بلند شدم تا بچم و خوبش کنم . هی سعی کردم فراموش کنم . نشد .. این نیازه بزرگتر میشه همش :) چون هرچی میگذره زخما بیشتر میشن :) من قوی نیستم . بلد نیستم چطور امن باشم . من خودم به یه تکیه گاه نیاز داشتم :) اما .. اما الان دیگ برام مهم نیست . چون هیچکس بلدم نیست . خسته شدم .

مانلی برگشته :) ذوق ِفراوان >> .

دلم برا اون موقع ها که همه چیو با ذوق تعریف میکردی و منم غرق صدات میشدم تنگ شده .

منی که آرزوهام افتاده از سرم .. دارم فوش میخورم از وجدان مسخرم .. تیکه پاره تر از این گلای پر پرم تو کدوم ازین گلایی ؟ ..

حرف زدنو یادم رفته .. چطوریه؟ عین این ادمای لال فق داد میزنم .

درد داره .

همه چی درد داره . انقدر زخمی ام .. یه تماس کوچیک باهام باعث میشه از درد تو خودم بپیچم . فاصله بگیرید .