غمگینم، مثل غروبی که دلش می‌خواست باز هم طلوع کند، اما نتوانست. در گوشه‌ای از خاطره‌ها گم شده‌ام، جایی که هیچ دستی به من نمی‌رسد و هیچ صدایی مرا نمی‌یابد. اینجا، در سکوت ابدی، تنها یادگار من، حسرتِ روزهایی است که دیگر تکرار نخواهند شد. فرفری"

این صبر که من میکنم افشردن جان است..

سخت میگذره و من نمیدونم چیکار کنم.

گریم میاد.

ایبابا

به کسایی که نمیرن مدرسه حسودیم میشه.

++++

لعنت به این زندگی

چیه که تمومی نداره

چسناله نمیکنم ولی خیلی ناامیدم

استرس همه چی رومه.