اما.. کمتر کسانی لذت این رد دادن را میفهمند..

تازه بعضی از همان کمتر کسان، وقتی مغز و دلشان از این دنیا رد میدهند فکر میکنند دچار بیماری شده اند و فوری خودشان را به تراپیست معرفی میکنند..

لگد به بخت خودشان میزنند!

وگرنه که کیست که نخواهد از این زرق و برق دنیا و ادم هایش، دل بکند و به ارامش واقعی برسد؟

کیست که نخواهد بی مصرف بودن را کنار بگذارد و مفید شود؟

کیست که نخواهد رد بدهد؟

نمیشناسند!

رد دادن ذهن و دل را نمیشناسند..

نمیدانند که هر گاه ذهن و دلت این دنیا را رد بدهد، در واقع مقدمه جنون عشق را رقم زده..

رد دادن این مدلی اش قشنگ است! می ارزد به تمام طعنه ها و کنایه ها...

اگر رد دادن دل و ذهن به جهت بی اعتنایی به دنیا باشد و مقدمه جنون عشق و تحول دنیا به دست من باشد، من این رد دادن را دوست دارم...

مجنون بودن را هم دوست دارم...