Nothing lasts forever.

اوضاع امشب نگران کننده‌‌ست.

دیشب داشتم برای بار چندم خیلی جدی به پایان زندگیم فکر می‌کردم و امروز ثانیه‌های آخر برای زندگیم به التماس افتادم.

به بابام گفتم حداقلش زنده‌ایم و خندید، منم همینطور بابا.

توییتش رو پیدا نمی‌کنم، اما همون که می‌گفت من قبلاً این‌هارو توی دفتر می‌نوشتم یا به دیوار می‌گفتم، نمی‌دونم چی شد که تصمیم گرفتم از افکار و نظراتم یه موزه درست کنم.

زندگی انقدر زشت گذشت که من هنوز به تولد بچهٔ جاشوا واکنشی نشون ندادم.

Turning his head took every bit of his energy, but he put his mouth next to Will’s ear, took a measured breath and then said the words he hoped Will would hear. Three words. A promise of hope. The words tingled in Will’s ear. They ignited his heart. ‘I love you.’ And they fell.

دلم خواست مثلاً خودم رو بندازم توی نزدیک‌ترین دره