در زیاٰرت حضرتِ عباس «ع» آمده: «أَشْهَدُ أَنَّكَ قَدْ بالَغْتَ فِي النَّصِيحَةِ، وَأَعْطَيْتَ غايَةَ الْمَجْهُودِ | گواٰهی و شهادت میدهم که تو در خیرخواٰهی کوشیدی و نهاٰیتِ تلاشت را کردی..» و من به چشم‌هاٰی دلواپسِ درخشانت که نمِ خون گرفت، به بینیِ استخواٰنی و لب و دهانِ بی‌نقصت که شکست، به گردن افراشته و موزونت که چاک چاکِ نیزه و قداره شد فکر میکنم. به دست‌هاٰی سخاوتمندت که علی «ع» بوسیده بود درحاٰلیکه میدانِست نذرِ حسین‌اند و به جورچینِ پاشیده‌ی تنت که پاره پاره، قطعه به قطعه میانه‌ی راٰه گم میشد فکر میکنم و میدانم که هیچ‌جای شماتت و ملامت نیست! چرا که «عقاب» در سایه‌ روشنِ نخل‌های پرت ‌و پلای صحرا چهارنعل میدَوید امّا راٰه دراز بود و گرگ زیاد و گوشتِ تنت کم… شهادَت میدهم که تو نهاٰیتِ تلاشت را کردی.. #میم_سادات_هاشمی |°@mimsani 🕊

نیم رخِ لگد کوبِ بهم‌ریخته‌ات هنوز مفخم و روشن است. هنوز نشاٰنه‌ای از دهان و دندانِ فاطِمه «س» و چشم‌هایِ کاونده‌ی علی «ع» توی صورتت پیداست. نامرَتبی، امّا هنوز حُسِینی «ع»! همهٔ تقصیرِ تو همین است که یاد و خاطرِ پدرت را تداعی میکنی. مَهی چرک‌تابی که هر چه زدند خاٰموش نشُدی. حالاٰ دارند زِنده زِنده تو را دَفن میکنند… #میم_سادات_هاشمی |°@mimsani 🕊