🌲🌳
#جنگلبان19_آخر🌳🌲
سوار بالگرد که شدم استیو را دیدم. ناخودآگاه فریاد زدم:
- پروفسور!
درحالیکه داشت قفس توله خرس را تحویل میگرفت سرش را بالا آورد و نگاهی به من انداخت.
هر دو از دیدن هم شدیدا تعجب کرده بودیم. خندیدم و گفتم:
- گویا معادلات علت و معلولیتون امکان نقض داشت!
خندید و گفت:
- بله! حواسم نبود اگر اونجور مکانی وجود نداشته باشه دلیلی نداره که هم من، هم تو و هم بقیه درگیر اون بشیم.
من هم خندیدم و با حرکت سر تایید کردم که فرمانده با تعجب پرسید:
- شما سابقا همدیگه رو میشناختید؟
استیو رو به من چشمکی زد و گفت:
- البته، از خیلی سال پيش!
همه جمع متعجب نگاهمان میکردند. با لبخندی تایید کردم.
استیو دختر جوانی که کنارش نشسته بود را نشانم داد.
- ایشونم بئاتریس، دخترم که بهت گفته بودم.
بئا با لبخندی گرم دستش را سمتم دراز کرد و گفت:
- خوشبختم!
- من هم از دیدنتون خیلی خوشحال شدم. پروفسور خیلی از شما تعریف کردن!
با شیطنت نگاهی به پدرش انداخت و گفت:
- بابا به من لطف داره.
با چشم غره استیو، نگاهش را سمت من برگرداند:
- راستی! شما خانم؟
با غرور لبخندی زدم.
- جنگلبان!
دیگر چیزی نگفت و فقط با چهرهای پر از بهت و تحسین نگاهم کرد.
در نگاهش مهر و شجاعت و صداقتی آشنا را میدیدم.
شبیه چشمان تنها قهرمان زندگیام بود. همان دختر جوانی که هر روز صبح، در آینه به من لبخند میزد!
✍:ح.جعفری
🐻
@mjholat
