مردم هیچچیز به ما نمیدهند که ما از بدست آوردنش عاجز باشیم. از مردم فقط رنج و ناراحتی و سر و صدای بیخود نصیب آدم میشود.
فاجعه آن جاست که رنج عادی میشود و انسان ها یاد میگیرند با چیزی کنار بیایند که هرگز نباید پذیرفته میشد.
یه سکوتیم هست ، مال بعد از شنیدن یه سری از حرفاییه که نباید میشنیدی ، حس عجیبیه ، بیرونش سکوته ولی از درونت هی صدای شکستن میاد و تو هیچ راهی جز لبخند زدن نداری .
در سیاره کوچک ما،عقاید بیشتر از طاعون و زلزله موجب بلایا شدند.