فقط دلم میخواد از همه فرار کنم و تنها باشم. اونم بخاطر اینکه نه حوصله حرف زدن با کسی رو دارم نه حوصله اینکه بخدام با هرکی سر یچیزی بحث کنم. برای همین همش از همه دور میشم. بجای اینکه تلاش کنم یچیزی رو درست کنم ولش میکنم چون اصلا حوصله ندارم درستش کنم.

اینروزا خیلی کم شده ارتباطم با بقیه. حتی شاید بقیه هم فهمیده باشن گاهی به زور جواب میدم. حوصله انجام دادن هیچ کاری رو ندارم. و ذهنم روی یه کار تمرکز نمیشه. حتی نه میتونم فیلم ببینم نه کتاب بخونم درس که هیچی. چون وقتی میخوام رو یچیزی تمرکز کنم مدام فکرم میره اینور اونور.

حالا به چی فکرمیکنم؟ نمیدونم خودمم نمیدونم به هیچی. به همه چی. به چرت و پرت.

دقیقا دغدغه ذهنیم چیه و مشکل چیه؟ چرا اینطوری شده؟ چی باعث شده که اینطوری بشه؟ نمیدونم.

میدونی چه حسی دارم؟ توی انیمیشن اینساید اوت یا همون درون و بیرون وقتی غم و شادی از مرکز کنترل احساساتِ رایلی پرت شده بودن پایین و رایلی یه مدت احساس غم و شادی نداشت. دقیقا حس اونموقع رایلی رو دارم. شادی که هیچی حتی غمی هم حس نمیکنم. یه حس بی حسی و این خیلی بدتر از غمگین بودنه.

دیگه از یجایی به بعد خودتم خسته میشی که به هیچی هیچ حسی نداری.

کو اون ذوق همیشگی من بابت کوچیکترین چیزا یا تعریف کردن چیزای مختلف؟ یا کو اون گریه هایی که از عصبانیت میکردم؟

نمیدونم چی شده. شاید غم و شادیِ منم پرت شدن پایین.

شاید بهتره دهنمو ببندم و انقد حرف نزنم. چون هیچوقت هیچکی نمیفهمه من چی میگم.

به جاش همه ازم توقع دارن. همه ازم انتظار دارن. اما من درحالی که خودم از خودم خستم دارم به این فکرمیکنم که چطوری میتونم این مشکل و حل کنم و انقد رومخِ خودم نباشم؟

یاد این شعره افتادم

مرهم درد همه هستم و خود بی یارم آن طبیبم که خودم سخت ولی بیمارم هرکسی وقت غمش کرده مرا یاد ولی من خودم وقت غمم بی کس و بی دلدارم.