باران که شدی،به خانه‌ی من بیا..
خانه‌ای که از آنِ توست و فقط جسمِ من در آن زندگی می‌کند..
باران که شدی،بیا و مرا دیدار کن..
بیا و شبنمی بر برگ‌های نعنای درونِ گلدان شو.
من در را باز می‌گذارم.
من چای را گرم نگه می‌دارم.
من منتظرت می‌مانم،حتی اگر هرگز نیایی.
باران که شدی،به خانه‌ی من بیا..
خانه‌ای که بی‌تو،فقط سقفی‌ست بالای سرِ خاطرات.
من را چیزی نجات نداد؛
من لاشه‌ی روحم را به شانه‌ی خودم انداختم و دوام آوردم.
کاش بمیرم. کاش بمیرم. کاش بمیرم. کاش بمیرم. کاش بمیرم. کاش بمیرم. کاش بمیرم. کاش بمیرم. کاش بمیرم. کاش بمیرم. کاش بمیرم. کاش بمیرم. کاش بمیرم. کاش بمیرم. کاش بمیرم. کاش بمیرم. کاش بمیرم. کاش بمیرم. کاش بمیرم. کاش بمیرم. کاش بمیرم. کاش بمیرم. کاش بمیرم. کاش بمیرم. کاش بمیرم. کاش بمیرم. کاش بمیرم. کاش بمیرم. کاش بمیرم. کاش بمیرم. کاش بمیرم. کاش بمیرم. کاش بمیرم. کاش بمیرم. کاش بمیرم. کاش بمیرم. کاش بمیرم. کاش بمیرم. کاش بمیرم. کاش بمیرم. کاش بمیرم. کاش بمیرم. کاش بمیرم. کاش بمیرم. کاش بمیرم. کاش بمیرم. کاش بمیرم. کاش بمیرم. کاش بمیرم. کاش بمیرم. کاش بمیرم. کاش بمیرم. کاش بمیرم. کاش بمیرم. کاش بمیرم. کاش بمیرم. کاش بمیرم. کاش بمیرم. کاش بمیرم. کاش بمیرم. کاش بمیرم. کاش بمیرم. کاش بمیرم. کاش بمیرم. کاش بمیرم. کاش بمیرم. کاش بمیرم. کاش بمیرم. کاش بمیرم. کاش بمیرم. کاش بمیرم. کاش بمیرم. کاش بمیرم. کاش بمیرم. کاش بمیرم. کاش بمیرم. کاش بمیرم. کاش بمیرم. کاش بمیرم. کاش بمیرم. کاش بمیرم. کاش بمیرم. کاش بمیرم. کاش بمیرم. کاش بمیرم. کاش بمیرم. کاش بمیرم. کاش بمیرم. کاش بمیرم. کاش بمیرم. کاش بمیرم. کاش بمیرم. کاش بمیرم. کاش بمیرم. کاش بمیرم. کاش بمیرم. کاش بمیرم. کاش بمیرم.