اَحمق بودۍ وگرنه من کہ نشون دادم چقدر میشه یک نفر وُ دوست داشت .

یک چیزهایی است کہ نمی‌شود به دیگرۍ فَهماند، نمی‌شود گفت، آدم را مسخره می‌کنند.

میگذره، سرد میشۍ، بیخیال میشی، اما فَراموش نمی‌کنی !

-

دلم دریایۍ سوزان است. احساساتم اَمواجِ خستگی را به ساحلِ قلبم می‌کوبند. خودم کجا هستم ؟ نکند کہ شبیه آسمان شده‌ام، یك نظاره‌گرِ تمام‌وقت بر احوالِ این هواۍ پُرآشوب. چه می‌توانم بکنم ؟ جزء این‌که بر حالِ خویشتن بِبارم .. • مرضیہ نور‌ۍ‌پور !

فاجعه اون‌جاست کھ ؛ یه نفر وُ به همه‌ی دنیا و آدم‌هاش ترجیح میدۍ، بعد همون یه نفر ساده‌ترین چیزهارو به تو تَرجیح میده. بہ قول شاعر : واۍ بر من، تو همانۍ که امیدم بودی ؟

دلخورم ؛ دقیقاً مثل همون‌جایی کھ حُسین‌منزوۍ گفتہ .. دلم در دستِ او گیر است، خودم از دستِ او دِلگیر، عجب دنیاۍ بی‌رحمی دِ / لَم / گی / رَس / تُ / دِل / گی / رَم ..

خیلی‌ها دوست دارند جاۍ آدم معروف‌ها، سیاست‌مدارها، وَ یا دکتر و مهندس‌ها باشند من اما دلم می‌خواهد جاۍ کسی باشم که تو عزیزم صدایش می‌زنی :)

قشنگ‌ترین تعریفی کھ از دلتنگی خوندم این بود .. " روحت یہ جایی هست که جسمت اون‌جا نیست " وَ این یعنی ؟ دلتنگـے ..

خودِ جِناب شهریار هم وقتۍ نوشت : تو بمان وُ دگران، واۍ به حالِ دگران .. بعدش روش وُ برگردوند وُ زیرِلب گفت : دل‌شکسته وُ اشکِ روان گواهت بس، که خوش بہ حالِ دگران ..