آدمها هرگز کسانی را که دوست دارند را
فراموش نمیکنند، فقط عادت میکنند که
دیگر در کنارشان نباشند (:
فقط اونجاش که وقتی توی جمعی داری
میگی و میخندی، یهو اون یادت میوفته،
و تنها کاری که از دستت برمیاد همین لبخندِ،
اما، با چاشنیِ بغض.
اونجا کہ میایی یه آهنگ گوش بدی
و اولین کسی که با گوش دادنِ آهنگ
میاد سراغت، اونه.
- من : ولش کن، ارزشش و نداره،
غصہ نخور. اینم میگذره.
- مغزم : تا جرت ندم ولت نمیکنم،
فکر کردن دوباره*
خیلی حس بدیہ که به اون فکر کنی
و ببینی، فراموشت کرده ؟ زندهست ؟
حالش خوبه ؟ اصلا دوست داره ؟ :)
بعضی وقتها خیلی بهتره کہ، دو نفر
یـه مـدتی از هم دور بمونن، تـا بیشتـر
قَدرِ هم و بدونن . .