‌ عباس کیارستمۍ توی یکۍ از نامہ‌هاش به همسرش می‌نویسه : [ با وجودی که خیلی بی‌حوصله‌ام ولی در نامه نوشتن برای تو خیلی راحتم ! ] دارم فکر می‌کنم چه خوبه پیدا کردن کسی که، زورش به بی‌حوصلگیِ ما برسه (:

من اینجوریم کہ " اهمیت نمیدم " و بعد بخاطرش نمی‌تونم بخوابم ..

چقدر تو دلم بهت گفتم، دوست دارم :))

و از دلتنگۍِ ما کم نشد . .

میشھ یک نفر و دوست داشت و با این حال، تصمیم به جدایۍ ازش گرفت (((:

یه کلمه وجود داره بھ نام < Limerence > یعنی اونقدر یه نفر وُ دوست داری که دردش، میشه دردت و خوشحالیش میشه خوشحالیت، یه جور حسِ عمیق قلبیھ بین 2 نفر ؛ حتی اگه اون یه نفر احساساتش رو ازتون مخفی کنه ولۍ بازم شما حسش میکنید .. خیلۍ کلمه‌ی خاص و قشنگینه.

‌ تو همونۍ بودی که، حتی وقتی خیلی ناراحت بودم، پیشم موندی :)

رفتنت؛ رفتن جان است، خودت میدانی ..

من تو رو اذیت نکنم، کیو اذیت کنم ؟ اصلا من هیچی من تو رو اذیت نکنم، کی تو رو اذیت میکنھ ؟ کی می‌خوایی بفهمۍ این اذیت کردن؛ خودش نوعی ابراز علاقہ‌اس ؟ :)

گاهـے جدایی، باعث پیشرفت میشه ..